Vooral de snelgroeiende zoon schrikt van een week zonder vlees

columnSommige dingen moet je niet aankondigen, maar doen. Zoals vier mannen een week lang geen vlees geven. Ik wil hier niet het beeld schetsen van mijn drie zonen en man als bloeddorstige wezens, maar enkel groenten staat voor hen wel gelijk aan een 'knaagmaaltijd'. Maar, in het kader van de Week Zonder Vlees, ga ik de uitdaging aan.

Volledig scherm
Ellen Willems. © Jan van den Brink

Bruine bonen en rijst staan op tafel. De vraag of we er geen vlees bij hebben, is dan al gesteld. Ik jok dat er spekjes doorheen zitten. Het geheel is goed gekruid, al zeg ik het zelf, en gaat er goed in.

Dag 2 eten we gevulde Thaise soep. Kan je mij 's nachts voor wakker maken, maar niet iedereen is enthousiast. ,,Komt er hierna nog iets?’’ Als ik onthul dat dit een vleesloze week is, zie ik schrik. Vooral de zoon die dagelijks een centimeter groeit, kijkt moeilijk. Die gaat morgen op school frikandelbroodjes halen.

Dag 3 is aangebroken. Lasagne met tomatensaus, kaas en aubergine valt bij manlief in de smaak. Maar ik krijg er verder geen handen mee op elkaar. ,,Eten we nu ook nooit meer een slavink ofzo?’’

De kabeljauw met aardappelpuree wordt gewaardeerd. En op het moment dat ik dit schrijf, denk ik na over erwtensoep zonder vlees. Zonder rookworst lastig te verkopen, ben ik bang.

Ik begrijp het. Het hartige, de knapperige korstjes en het randje vet aan een goed klaargemaakt stuk vlees zijn niet te vervangen. Ook niet door een aubergine met kaas.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Je weet ook niet of ze blij is met de ingreep of juist helemaal niet
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Je weet ook niet of ze blij is met de ingreep of juist helemaal niet

    Waarschijnlijk is het toeval, gelukkig toeval, maar in mijn directe omgeving vinden weinig cosmetische ingrepen plaats. Kan niet zeggen ‘geen’, want ik weet het niet zo goed. Wel van de mannen. Dat zou ik zeker zien! Dénk ik. Soms hoor ik een vrouw zeggen dat ze ‘toch even een spuitje gaat halen’. Dan vraag ik niet wat voor spuitje en waar het geplaatst wordt, want misschien is die nieuwsgierigheid ongewenst.
  2. Tegen de buurvrouw die toevallig achter me fietste, zei ik: ‘De zak is gescheurd’
    PREMIUM
    COLUMN THOMAS VERBOGT

    Tegen de buurvrouw die toevallig achter me fietste, zei ik: ‘De zak is gescheurd’

    Waar ik graag over schrijf en zal blijven schrijven, omdat het me mateloos fascineert, zijn de overbodige mededelingen die we doen. Dus je struikelt op straat en komt ten val en dan zeg je tegen passanten die zagen wat er gebeurde: ,,Ik ben gevallen.” Of de overbodige vraag: bezoek belt aan, je doet de deur open: ,,Heb je het kunnen vinden?” Waarom dat is, weet ik niet. Ja, het zal met sociale onhandigheid te maken hebben.

Columns