Toen zijn vader Izhar van het ijs haalde én de finale won, wist hij: Dit wordt mijn beroep

Voor klassiek gitarist Izhar Elias is het ‘en-en’. De wereldwijd bejubelde musicus vindt het belangrijk de muzikale taal uit vroegere tijden in ere te houden evenals dat deze wordt vernieuwd.

Gitarist Izhar Elias:
Volledig scherm
Gitarist Izhar Elias: © Foto Raphael Drent

Al ligt de concertagenda van Izhar Elias vanwege corona momenteel stil, de bevlogen gitarist heeft het nog druk zat ‘met van alles’. Van de afronding van een Schubert-cd tot zijn verhuizing vanuit Utrecht naar de ecowijk van Culemborg.

Izhar Elias (42) is een gerenommeerd specialist in oude muziek, kamermuziek en nieuwe gitaarmuziek. Hij heeft wereldwijd ‘tig’ concerten, lezingen en masterclasses gegeven, inmiddels 12 cd's op zijn naam staan en werkt behalve als solist ook regelmatig samen met zowel orkesten, ensembles en individuele musici als choreografen, filmmakers en theaterregisseurs.

‘Mijn vader haalde me van het ijs’
Dat de in Amsterdam geboren Elias muzikaal talent had, was al vroeg duidelijk en op zijn zevende ging hij dan ook op gitaarles. Bij Ton Terra, die de jonge Izhar naar eigen zeggen enorm veel leerde en inspireerde.

Op zijn elfde begon Elias na te denken van gitaarspelen zijn professie te maken. ,,Ik mocht op die leeftijd een keer in het Concertgebouw spelen: een fantastisch gevoel, dat ik wel vaker wilde ervaren.’’

Het werd een serieuze gedachte, toen hij op zijn dertiende zowel een wedstrijd voor jonge gitaristen als het Prinses Christina Concours won. ,,Na mijn optreden bij het Prinses Christina Concours ging ik gewoon schaatsen. Maar toen mijn vader me van het ijs haalde en riep ‘kom terug, je staat in de finale’ en ik daarna ook won, wist ik het écht zeker: dit wordt mijn beroep.’’

Elias studeerde vervolgens aan twee conservatoria en in de jaren die volgden, ging hij nog bij meerdere specialisten in de leer. Onder meer bij Carlo Barone in Italië.

,,Toen ik 15 was, volgde ik in de zomer een gitaarcursus. Daar ontmoette ik een leraar die met zijn twee beste pupillen vroeg negentiende eeuwse muziek op gitaar speelde. Geweldig: de pupillen (Claudio Maccari en Paolo Pugliese) waren meteen mijn idolen en mijn interesse voor dit genre geboren. Zo mooi dat ik uiteindelijk bij Carlo - de leraar in kwestie - mocht studeren.”

Heavy metal

Zijn liefde voor oude muziek is groot en Elias weet heden ten dage met uiteenlopende gitaren de ‘sound van weleer’ als geen ander te vertolken. Maar hij doet meer dan dat.

,,Het is heel belangrijk om de traditie hoog te houden en de oude muziek te blijven spelen ‘als toen’. Tegelijkertijd is het belangrijk om het te vernieuwen. En dan is het heel inspirerend om daar ook andere disciplines bij te betrekken. Zo ben ik nu bezig met het project Moving Guitars, waarin ik samenwerk met een danser, twee filmmakers en een gitarist en componist, die uit de heavy metal-hoek komt.’’

Quote

Het is Beethoven­jaar en ik ben een aantal herontdek­te stukken aan het bestuderen, die nooit meer worden gespeeld.

Iets blijvends

Moving Guitars is niet het enige project waar Elias op het moment druk mee is. ,,Het is Beethovenjaar en ik ben een aantal herontdekte stukken aan het bestuderen, die nooit meer worden gespeeld.

Daarnaast komen er dit jaar nog twee cd’s uit; eentje waarop ik samen met Fernando Cordas gitaarmuziek uit Schubert’s tijd speel en een album met Franse barokmuziek met een ensemble waarin onder andere blokfluitvirtuoos Erik Bosgraaf zit.’’

De te verwachten albums worden de dertiende en veertiende cd van Elias. Hij beaamt dat dit een flink aantal is: ,,Het is dan ook heel leuk om te doen. Sowieso het maken: de studio in en heel erg gefocust alles zo goed mogelijk zien op te nemen.

Daarnaast is musiceren heel vluchtig: het is weg, zodra je het uitvoert. Met een cd leg je het vast. En dat is niet alleen leuk voor jezelf, maar ook om door te kunnen geven aan iedereen, die toch graag iets blijvends wil.’’

Eerste én enige gitarist met Nederlandse Muziekprijs op zijn naam

Izhar Elias is zowel nationaal en internationaal meerdere malen bekroond voor zijn gitaarspel. Een heel bijzondere onderscheiding in de rij (de hoogste die onze overheid toekent) is de Nederlandse Muziekprijs, die de ‘binnenkort-Culemborger’ in 2011 in ontvangst nam.

,,Het is een prijs, die je niet in één keer wint. Je moet een soort studietraject volgen dat een paar jaar duurt en waarvoor ik in 2008 toelatingsexamen had gedaan. Tijdens het traject word je op verschillende momenten door een commissie gemonitord, die jouw vorderingen bijhoudt. Mits je het goed doet, mag je eindexamen doen en als je slaagt, win je de prijs.

En geen geldprijs, maar de kans om van de belangrijkste muzikanten over de hele wereld les te krijgen. Die prijs is niet zo maar iets: de afgelopen 39 jaar hebben 33 muzikanten hem gekregen. Ik was de eerste gitarist die hem kreeg toegekend en tot op heden ook de enige.’’

Rivierenland