Volledig scherm
Foto: Cord Otting

Besmette teek schopt leven in de war

WAGENINGEN - Diana Uitdenbogerd uit Wageningen lijdt al bijna twee jaar aan de Ziekte van Lyme. De ziekte bepaalt haar leven. Ondertussen zet ze zich in voor een betere diagnose en behandeling van deze ziekte.

Diana Uitdenbogerd stond twee jaar geleden op het punt te promoveren aan Wageningen Universiteit. Ze dacht daarna een nieuw leven te beginnen. Dat kreeg ze, maar niet zoals ze zich had voorgesteld. Tijdens een NS-wandeling werd ze gebeten door een teek en sloeg de Ziekte van Lyme onbarmhartig toe.

„Die wandeling was op zaterdag, op zondag zag ik de teek”, herinnert Uitdenbogerd zich. Ze meldde zich op maandag bij de huisarts, die de teek verwijderde. „‘Hij is een professional en weet wat hij moet doen’, dacht ik. Dom. Ik had hem beter meteen zelf weg kunnen halen. Was de kans op het krijgen van de Ziekte van Lyme veel kleiner geweest. Daarna stuurde hij me weer naar huis. Ik moest maar wachten op klachten. De teek gooide hij weg in de gootsteen, terwijl ik voor 35 euro een test had kunnen doen om te zien of de veroorzaker van de ziekte, de Borrelia-bacterie, aanwezig was.”

Na acht weken kreeg Uitdenbogerd een rode vlek (teken van infectie), voelde zich grieperig, kreeg overal kriebels en een verschrikkelijke hoofdpijn. Toen kreeg ze wel antibiotica. „Toen ik daar na vier weken mee stopte, kwamen na vier dagen alle klachten weer explosief terug. De hoofdpijn bleek later waarschijnlijk een hersenvliesontsteking te zijn geweest.”

Uitdenbogerd bezocht verschillende artsen en kreeg diverse kuren. Ze volgt nu een kuur van een half jaar met twee soorten antibiotica waar ze zich heel goed bij voelt. „Hopelijk ben ik er na die kuur vanaf”, blijft ze positief. „Ik benieuwd hoe ik over zes weken reageer wanneer de kuur is afgelopen. Het liefst zou ik doorgaan tot ik helemaal geen klachten meer heb. De artsen zeggen dat er na de kuur restklachten kunnen blijven. Ik merk echter dat er een actieve infectie blijft. Tja, dat is dan mijn woord tegen hun woord.”

Vooralsnog lijdt ze nog onder de ziekte. „Ik werk twee dagen per week in Amsterdam, op maandag en dinsdag. Beide dagen zes uur. Overnachten doe ik in Amsterdam, omdat ik het anders niet zou trekken. Op woensdag moet ik dan meestal flink bijkomen.”

Een wandeling maken, zoals ze deed toen ze werd besmet, zit er ook niet meer in. „Ik heb beschadigde voeten en alles doet dan zeer, want Lyme tast spieren, gewrichten en zenuwstelsel aan.”

Uitdenbogerd spant zich zoveel als ze kan in om meer aandacht voor de Ziekte van Lyme te krijgen. Ze trekt de vergelijking met aids. „In de jaren tachtig was dat een dodelijke ziekte. Toen heeft de Amerikaanse overheid veel geld gestoken in het stimuleren van de ontwikkeling van medicijnen. De aanbeveling was om daarbij mixen te gebruiken, zodat de kans op resistentie kleiner werd. Nu zie je dat aids weliswaar een vervelende ziekte is, maar je kan er wel oud mee worden en een normaal leven leiden. Het zou mooi zijn als er ook zoiets tegen Lyme komt.” Belangenvereniging NVLP pleit daarbij voor een vaccin. „Maar dat moet natuurlijk wel in internationaal verband worden ontwikkeld.”

In samenwerking met indebuurt Ede

De Vallei