Charley van de Weerd (rechts) ontvangt in 2007 het eerste exemplaar van Het Groenwitte Bolwerk, de geschiedenis van het voetbal op de Wageningse Berg van 1911 tot 1954, uit handen van Rien Bor. Zoon Chris van de Weerd overleed deze week.
Volledig scherm
Charley van de Weerd (rechts) ontvangt in 2007 het eerste exemplaar van Het Groenwitte Bolwerk, de geschiedenis van het voetbal op de Wageningse Berg van 1911 tot 1954, uit handen van Rien Bor. Zoon Chris van de Weerd overleed deze week. © Cord Otting

Je zal nu toch maar dood gaan

blogDenken aan dood gaan is altijd al iets waar ik niet vrolijk van word. Maar, hoewel ik er waarschijnlijk (of kijk ik toch stiekem van boven mee?) zelf niets van mee zou krijgen, ik zou het in deze barre coronatijden nog een graadje erger vinden. Welke vijftien mensen, dat schijnt het maximum te zijn, zou ik uit willen nodigen voor mijn uitvaart?

Vallei blogt
Journalisten van de redactie Vallei van De Gelderlander schrijven over wat hen bezighoudt en opvalt. Klik voor eerdere blogs.

Eric Wijnacker
Volledig scherm
Eric Wijnacker © Raphaël Drent
Quote

Welke vijftien mensen, dat schijnt het maximum te zijn, zou ik uit willen nodigen voor mijn uitvaart?

Eric Wijnacker, De Gelderlander

Maak thuis maar eens een lijstje voor jezelf, de tranen springen je in de ogen om al die mensen die je weg zou moeten strepen. Het is een duivels dilemma, waar veel nabestaanden die het toch al zo zwaar hebben nu ongetwijfeld mee zullen worstelen. Het geeft nog een extra dimensie aan het intense verdriet.

Ik moest daar deze week aan denken toen ik hoorde dat Chris van de Weerd plotseling is overleden. Een bekende en beminnelijke man, die veel meer was dan 'de zoon van‘ (zijn vader was de beste voetballer ooit in Wageningen, Charley van de Weerd).

Menig Wagenings blaog, ik was er een van, liet zich jaar-in-jaar-uit voetbalschoenen aanmeten bij sporthuis Van de Weerd, door Charley en zijn goedlachse en ook prima voetballende zoon Chris. Het zou, zonder coronacrisis, vast druk zijn geweest  bij zijn uitvaart. 

Maar dit droeve lot treft heel veel andere mensen in deze weken. Van alle noodzakelijke maatregelen die getroffen worden vind ik dit wel een van de meest pijnlijke. Ik weet zelf nog hoe groot de troost was van een volle kerk en drukbezochte condoléance toen mijn ouders werden begraven.

Op een begrafenis omhels je soms, vol overgave, ook mensen die je op andere momenten misschien niet meer dan een hand zou geven. Ik hoop dat u en allen die u liefheeft deze crisis mogen overleven.

In samenwerking met indebuurt Ede

De Vallei