Volledig scherm
Niek Druijff leest voor op de Hollandse school in Singapore. © Privé archief

‘Ik denk weleens dat ik fluitend de piepers sta te jassen omdát ik eerst wat anders heb gedaan’

De huismanNiek Druijff (42) verruilt het Nederlandse platteland voor Singapore. Als huisman tussen de expats schrijft hij wekelijks over zijn verbazingen. Vandaag: Nieks eigen ‘kwartaalafsluiting’.

Het eerste kwartaal is weer voorbij. Zo’n kwartaaleinde betekent voor een beursgenoteerde onderneming, waar mijn meisje werkt, een extra drukke periode. Orders, kwartaalcijfers, contracten sluiten, of toch niet, en dat voor de regio ‘Asia Pacific’. Het nut van elk kwartaal de cijfers publiceren kan je bediscussiëren, het geeft in ieder geval actie. En je moet geen last hebben van vliegschaamte, want je ziet een flink stuk van Azië in een week. Een macro bestaan dus.

West-Afrika

Voordat we kinderen kregen en mijn ouders overleden, was mijn werk ook ‘groots’. Ik werkte in de export en bracht een flink deel van mijn tijd in West-Afrika door. En soms denk ik dat ik nu fluitend de piepers sta te jassen omdát ik eerst wat anders heb gedaan. 

Quote

In Nederland zou de huisarts zeggen: ‘Even een weekje kalm aan jongen’

Want mijn kwartaalafsluiting bestond nu uit een ‘focal cortical buckling of the radial side of the distal radius and ulna, which is in keeping with torus fractures’. Oftewel een zere pols. Van onze Jan van acht jaar. Die kreeg een harde bal tegen zijn hand met voetballen. Wij moesten met z’n allen toch bij de huisarts langs voor een vaccinatie, dus ik vraag aan de dokter: ‘Hij heeft een beetje een zere pols. Kunt u eens kijken of het gebroken is?’ Mis! Zorg is hier particulier dus natúúrlijk was er wat aan de hand. In Nederland zou de huisarts zeggen: ‘Even een weekje kalm aan jongen.’ Hier word ik direct doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een röntgenfoto. En een consult. En nog een foto. En weer een consult. Drie dagen en vijfhonderd euro verder kijk ik nu naar de röntgenfoto met de focal cortical blabla en Jan voetbalt weer met de buurtkinderen.

Voorlezen

Maar het mooiste van de kwartaal ‘closing’ was het voorlezen. Net als in Nederland was het ook op de Hollandse school in Singapore de week van de poëzie. Aan ouders werd gevraagd om te komen voorlezen. Ik mocht het verhaal van de soepsteen vertellen aan groep 5. Een volksverhaal over iemand die met een doodeenvoudige steen een hele stad tot samenwerken weet over te halen. 

De koning zou hem zo op Prinsjesdag als troonrede kunnen gebruiken. Ik weet nog precies van wie en wanneer ik dat verhaal voor het eerst hoorde. En een paar kinderen luisterden, net als ik toen, zo aandachtig dat ik dacht: ‘Nu ben ik het, van wie jij dit het eerst hoort’. Ach ja, een kwartaalafsluiting op microniveau is zo gek nog niet.

Lees hier de vorige column van Niek Druijff terug: ‘Zonder de baas - mijn vrouw - worden er geen zaken gedaan hier’.

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief