Volledig scherm
Foto ter illustratie. Eén iPad minder hebben dan het aantal kinderen levert ‘een onevenredige hoeveelheid gezeik’ op, aldus columnist Niek Druijff. © Shutterstock

‘Na de zoveelste waarschuwing wist ik het zeker: iPads zorgen alleen maar voor ellende’

De huismanNiek Druijff (42) verruilt het Nederlandse platteland voor Singapore. Als huisman tussen de expats schrijft hij wekelijks over zijn belevenissen. Vandaag: twee iPads, drie kinderen.

Soms heb je van die momenten dat alles samenkomt. Een zware noordwesterstorm, springtij én zwakke dijken tegelijk. En wanneer de ramp voltrokken is, realiseer je je dat het vanaf nu écht anders moet.

Het epicentrum van mijn ‘watersnood’ was de iPad. Het ging als volgt:

Punt 1: Noordwesterstorm. Wij hebben thuis twee iPads. En drie kinderen. Daar zit dus een enorm manco. En dat pijnlijke tekort van die ene missende iPad zorgt voor een onevenredige hoeveelheid gezeik: als de één wil, wil de ander ook. ‘Papaaah, de batterij is leeg’. ‘Ik wil op die’. ‘Je hebt al mijn levels gewist!’. Enzovoort, enzovoort. De middelste moet het dan altijd ontgelden want de oudste is het sterkst en de jongste huilt het hardst.

Quote

Dat pijnlijke tekort van die ene missende iPad zorgt voor een onevenredi­ge hoeveel­heid gezeik

Punt 2: Het springtij. Met vrienden gingen we onlangs eten in een best chic restaurant. Mooi tafellinnen, vier verschillende glazen voor de wijn, klassiek muziekje op de achtergrond. Je kent het wel. Gebruikelijk in een restaurant is dat je gezellig met elkaar aan de praat gaat. Dat wordt dan steeds gezelliger en uiteindelijk neem je de taxi naar huis. 

Biefstuk

En ik jok niet als ik zeg dat van de 20 tafeltjes in dat restaurant, wij de enige gasten waren die niet op onze telefoon keken. Kijk, dat je even Teletekst raadpleegt als je staat te wachten op je patatje mayo snap ik. Dat doe ik ook. Maar in een tent waar je biefstuk een paar tientjes kost, heb ik toch liever mijn aandacht erbij. Bovendien hadden we elkaar veel te vertellen. Dan ga je niet op een schermpje loeren.

Tenslotte punt 3: De zwakke dijken. Collega-columnist bij deze krant Joost Prinsen beantwoordt brieven van lezers in zijn column. Onlangs ging het over een puber van 17 die niet meer van zijn kamer afkwam omdat hij constant zat te gamen. Door dat horrorbeeld van straks drie pubers die, stinkend in hun hok, het daglicht niet meer zien, braken bij mij de dijken en was de ramp voltrokken. Vanaf nu móét het anders.

Quote

Door dat horror­beeld van straks drie pubers die, stinkend in hun hok, het daglicht niet meer zien, braken bij mij de dijken

Na wéér de zoveelste waarschuwing en geruzie wist ik het zeker. iPads zorgen alleen maar voor ellende. Mijn kinderen zijn ontevreden als ze er niet op mogen. Ze zijn ontevreden als ze er af moeten. Ze maken ruzie welk spel gespeeld moet worden én ze zijn onbereikbaar.

Roer om

Dus het roer is om. De iPads zijn sinds kort verstopt. Ik dacht aanvankelijk dat het me veel tijd zou gaan kosten om die leegte op te vullen en dat ik vast weer uren met auto’s zat te spelen, Lego zat te bouwen en te voetballen. Maar het tegendeel is waar. De storm is gaan liggen. Ze hebben nog twee dagen met afkickverschijnselen rondgelopen. Maar inmiddels hebben ze elkaar weer gevonden in hun dagelijkse spel.

De iPads liggen trouwens in de bovenste lade van mijn kledingkast. Tussen mijn onderbroeken. Kijken ze toch nooit.

Lees hier Nieks vorige column terug: ‘Man, wat had ik zin in de Nederlandse kou, de kroeg en mijn vrienden’

Volledig scherm
Niek Druijff. © Privé-archief

Laat jij je makkelijk afleiden van je werk? Dit zijn de tips van coach Charlotte van 't Wout om gefocust te blijven:

Lees de beste artikelen op het gebied van werken carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief