Volledig scherm
Om half 11 's avonds begint beveiliger Richard Scheurwater aan zijn dienst. © COR DE KOCK

Nachtwaker Richard (53) zorgt dat ziekenhuispatiënten gerust kunnen slapen

Patiënten van het Beatrixziekenhuis in Gorinchem kunnen iedere nacht met een gerust hart gaan slapen. Beveiliger Richard Scheurwater (53) zorgt er al zeven jaar voor dat niemand ongezien kan binnendringen. ,,Van arts tot patiënt, voor iedereen voel ik me verantwoordelijk.’’

Wie ‘s nachts met spoed het Beatrixziekenhuis binnenkomt, ziet als eerste het gezicht van Richard Scheurwater (53). Al bijna zeven jaar draait hij voornamelijk nachtdiensten als beveiliger. Daarom is hem geen kastje of deurtje in en om het ziekenhuis nog onbekend. Het zelfbenoemde nachtdier checkt met grote stappen én een glimlach van oor tot oor of alles goed op slot zit. Orde en rust, daar zorgt hij voor.

Niet anders gewend

Het is half elf ‘s avonds en zijn nachtdienst begint. Dat vindt hij eigenlijk iedere keer weer ‘lekker’, zegt hij. ,,Ik ben ook niet anders gewend: als vrachtwagenchauffeur en portier in de horeca werkte ik al in de nacht. Mijn overdag is gewoon ‘s nachts. En ik vind dat als beveiliger ook interessanter. Op klaarlichte dag is er zoveel personeel, dat ieder probleem in het ziekenhuis toch wel wordt opgelost.’’

Quote

Dit is een plek waar mensen zich veilig moeten voelen. Ik ben er in de nacht om dat te garanderen

Richard Scheurwater

Lang tijd om stil te zitten heeft Scheurwater niet. ,,Ik begin buiten, hoor’’, zegt hij tegen zijn collega-beveiliger. ‘Buiten’ betekent voor hem in hoog tempo langs werkelijk alle ramen en deuren lopen aan de buitenkant van het ziekenhuis, het Gasthuis en de bijbehorende kantoren. Dat doet hij geroutineerd, voelend of een raam wel echt hermetisch afgesloten is.

Open raam

Vanwege het tijdstip is er rondom het ziekenhuis maar weinig geluid te horen. Het rinkelen van de sleutels in Scheurwaters handen valt daardoor extra op. ,,Eerst had ik mijn handen vaak in mijn zakken, maar nu hou ik ze eruit. Misschien dat het rinkelen me ook wel extra doet concentreren.’’ Over zijn werk als beveiliger is hij heel serieus. ,,Ik vind dat heel belangrijk: dat niemand zomaar kan binnendringen. Dit is een plek waar mensen zich veilig moeten voelen. Ik ben er in de nacht om dat te garanderen.’’

Hij duwt op het zoveelste raam, en welja: het gaat open. ,,Zie je? Iemand heeft ‘m waarschijnlijk per ongeluk open laten staan, maar daarom is het goed dat ik het check.’’ Een rondje buitenom maakt hij minimaal vier keer per nacht, een rondje in het ziekenhuis zelf zeker één keer.

Volledig scherm
Het Beatrixziekenhuis in Gorinchem (archieffoto) © Marco De Swart

18 kilometer

Om dat vol te houden, hangt Scheurwater een paar dagen in de week in de sportschool. Want op een avond als deze loopt hij zomaar een kilometer of achttien. ,,Dus je kunt wel zeggen dat ik fit blijf’’, grapt hij. ,,Wellicht dat ik de nachten daarom ook zo goed volhoud. Er komt nooit een energiedrankje aan te pas, ik blijf zelf wakker.’’

Spierballen heeft hij ook nodig, mocht hij op een afdeling worden opgeroepen. ,,Als iemand slecht terug in bed kan stappen, bijvoorbeeld. Dan kan ik diegene weer optillen en daar is best wat kracht voor nodig.’’ De Gorcumer voelt zich daarom ook verantwoordelijk. ,,Heel erg verantwoordelijk, eerlijk gezegd. Voor iedereen die hier in de nacht is: van een arts tot een patiënt.’’

Verward persoon

Hij maakt weleens mee dat een verward persoon het ziekenhuis wil binnendringen. ,,Maar dat mag uiteraard niet gebeuren. En dan worden ze weleens kwaad, maar ik blijf de rust zelve. Het gaat om het welzijn van de patiënten, en die zijn erbij gebaat als ik dat stukje veiligheid bied.’’

De waardering voor zijn werk merkt hij soms zelfs overdag. ,,Ik slaap niet zoveel, dus ik maak veel van de zon mee. Laatst liep ik door het centrum en kwam een kerel op me af die ik op de spoedeisende hulp had gekalmeerd. ‘Hé kale, nog bedankt!’, zei hij. ,,En dan weet je nóg meer waar je het allemaal voor doet.’’

Klein radertje

Juist de diversiteit aan patiënten die hij tegenkomt, spreekt hem zo aan. ,,In een ziekenhuis zie je van alles binnenkomen. Mensen van nul tot honderd, van alle geloven en uit iedere laag van de samenleving. Ik kan hen niet beter maken, maar ik kan wel mijn werk voor hen doen.’’

Eenmaal binnen kijkt hij naar de beelden van de beveiligingscamera’s. Want ook die controle hoort bij zijn werk. ,,Een ziekenhuisbeveiliger is slechts een klein radertje in het geheel, maar zo zorgen we er wel voor dat een patiënt veilig kan slapen. Leven en dood liggen hier heel dichtbij elkaar en het enige wat ik kan doen, is mijn best om de rust te bewaren.’’

Ook in de Rotterdamse haven gaat het werk ‘s nachts gewoon door. In deze video volgen we Andreas bij zijn nachtdienst:

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief!