Volledig scherm

Activiteiten tegen de verveling op De Kruisberg

DOETINCHEM - De Stichting Welkom in Doetinchem organiseert van alles voor Syriërs in De Kruisberg. Tegen de verveling. Omdat ze nog geen verblijfsvergunning hebben, mogen ze namelijk niet werken of naar school. Bij Stichting Welkom, in 2015 opgericht door de gepensioneerde Doetinchemse notaris Henk van Weeghel, zijn 140 vrijwilligers betrokken.

In deel 8 van De Kruisberg Kronieken, over procesopvanglocatie De Kruisberg in Doetinchem, een kijkje achter de schermen van de Stichting Welkom in Doetinchem. De foto's zijn gemaakt door Jan van den Brink.

Leest u dit artikel in de app? Klik dan HIER voor de fotoreportage. De eerdere afleveringen van de Kruisberg Kronieken zijn HIER terug te zien.


Henk van Weeghel, notaris-in-ruste en woonachtig in Hummelo: ,,Ik fiets regelmatig langs De Kruisberg. Toen daar vluchtelingen kwamen, vroeg ik me af wat ze daar deden. Dus ik besloot een paar jongens aan te spreken. Ze zeiden: wij doen niets. Wij zitten alleen maar te wachten.”
Op De Kruisberg zitten vluchtelingen die nog maar relatief kort in Nederland zijn. In Doetinchem krijgen ze te horen of ze mogen blijven. Zolang ze nog geen verblijfsvergunning hebben, mogen ze niet werken en niet naar school. En dus wachten ze vooral.
Een beetje roken, een beetje Syrische muziek luisteren op de mobiele telefoon, een beetje hangen in de recreatiezaal. Dat is waar veel Syriërs op de Kruisberg hun tijd mee stukslaan. Van Weeghel: „Ik dacht: ik moet iets doen.”
Dus richtte hij de stichting Welkom in Doetinchem op, met als doel het organiseren van leuke dingen voor de vluchtelingen.

Khaled Fawal (31) en zijn vrouw Hibe Farosi (28) doen verwoede pogingen de bal heen en weer te slaan, onder toeziend oog van vrijwilliger Gerard Thijssen (links). Fawal en Faorsie zijn man en vrouw, en uit Syrië gevlucht omdat Khaled in het leger moest. Ze komen uit Latakia, een moderne Syrische havenstad aan de Middellandse Zee. Daar hadden ze een parfumerie. „We werkten zeven dagen per week. We zijn het niet gewend om niets te doen. Dat is heel moeilijk voor ons.”
Voor ze naar Doetinchem kwamen, zaten ze in een opvanglocatie in Onnen (Groningen). „Daar werd vrijwel niets georganiseerd. Maar als je niets te doen hebt, ga je piekeren. Over je familie in Syrië, over de toekomst. Daarom zijn we erg blij dat hier zo veel voor ons te doen is.”
Stichting Welkom in Doetinchem is te vinden op Facebook.
Deze fotoreportage is geïnspireerdop een uitgebreide productie in De Gelderlander van zaterdag 16 juli, editie Achterhoek, ook te lezen in de online editie,.

Volledig scherm
Volledig scherm
Henk van Weeghel. © Jan van den Brink
Volledig scherm
Van links naar rechts vrijwilliger Gerard Thijssen, Hibe Farosi en haar man Khaled Fawal. © Jan van den Brink
  1. Stadse Fratsen: Radio
    Column

    Stadse Fratsen: Radio

    Ergens hoop ik dat ze het aan de bar van café Herfkens in Baak, het dorp waar ik opgroeide, wel eens over mij hebben. Dat ze bijvoorbeeld zeggen: 'Nooit gedacht dat dat bleue jongetje nog eens stukjes zou schrijven voor de krant.'' Dinsdag loop ik rond kwart voor vier in de middag café Herfkens binnen en constateer dat de kozijnen een likje verf kunnen gebruiken. Eerder die dag ben ik gebeld door iemand van Radio1 of ik in de uitzending wat wil vertellen over bevolkingskrimp in de Achterhoek. Dat zou dan wel ergens ter plekke moeten, maar waar? Baak, zei ik. Zo komt het dat ik even na vier uur midden in Baak, met op de achtergrond de kolossale kathedraal, live op de radio vertel over mijn dorp. Hier voetbalde ik, ging ik naar school en naar de kerk. Ik leg uit dat ik in een klas zat met 23 leerlingen. En dat veertig jaar later in 2011 maar vier kinderen in Baak zijn geboren: drie meisjes en één jongen. Reden voor de voetbalclub - de trots van het dorp - subiet te fuseren met Steenderen, in mijn tijd de aartsrivaal. In de gelagkamer leunt de radioploeg tegen het biljart. Aan de bar zitten vijf of zes gepensioneerde mannen, op gepaste afstand van elkaar. Eén ervan herken ik. Herman, een van de beste klaverjassers die ik ooit heb gekend en de voormalige aanvoerder van ons eerste. Hij voetbalde altijd met een bandage om zijn knie. Herman herkent mij. Ik schud hem de hand en loop dan naar de radioploeg. Uit wat de redacteur van het Hilversumse gezelschap zegt, begrijp ik dat ze al een kort onderhoud met Herman hebben gehad. Ik hoor dat ik daarbij even ter sprake ben gekomen. Een goede voetballer, had Herman gezegd.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek