Volledig scherm
Een Doetinchemmer met een dik strafblad moest dinsdag voorkomen. Archieffoto DG

Doetinchemmer met strafblad ziet niets in eis van justitie

ZUTPHEN/ DOETINCHEM - Een 39-jarige Doetinchemmer wil niet naar een instelling voor stelselmatige daders (ISD). Hij maakte dat dinsdag onomwonden duidelijk aan de rechtbank. „Het staat eigenlijk toch al lang vast, maar ik zie dat helemaal niet zitten. Ik schiet daar helemaal niets mee op.”

Tijdens de zitting moest de man zich verantwoorden voor het bedreigen van twee hulpverleners van Iriszorg en een vernieling van een parasol, gepleegd in juni en augustus van dit jaar. De twee feiten bekende hij.

Forse problemen
Ook al ziet de man niets in de maatregel, wat betreft het Openbaar Ministerie wordt die tocht opgelegd. De officier van justitie: „De verdachte heeft forse problemen op diverse vlakken. Er is sprake van schizofrenie en depressiviteit. Ook blijkt uit rapporten dat hij zichzelf niet in de hand heeft. Verder is het zelfinzicht veel te beperkt en dringt onvoldoende door wat er moet gebeuren."

Dik strafblad
Volgens de officier is een opname in een kliniek de enige manier om er voor te zorgen dat de verdachte geen strafbare feiten meer pleegt en wordt geholpen om zijn leven te beteren. De Doetinchemmer heeft een dik strafblad met daarop meerdere veroordelingen voor vermogens- en geweldsdelicten.

De rechtbank doet uitspraak op 6 december.

Lees meer over deze zaak in De Gelderlander van woensdag 23 november, editie Achterhoek, op papier of digitaal.

  1. Stadse Fratsen: Radio
    Column

    Stadse Fratsen: Radio

    Ergens hoop ik dat ze het aan de bar van café Herfkens in Baak, het dorp waar ik opgroeide, wel eens over mij hebben. Dat ze bijvoorbeeld zeggen: 'Nooit gedacht dat dat bleue jongetje nog eens stukjes zou schrijven voor de krant.'' Dinsdag loop ik rond kwart voor vier in de middag café Herfkens binnen en constateer dat de kozijnen een likje verf kunnen gebruiken. Eerder die dag ben ik gebeld door iemand van Radio1 of ik in de uitzending wat wil vertellen over bevolkingskrimp in de Achterhoek. Dat zou dan wel ergens ter plekke moeten, maar waar? Baak, zei ik. Zo komt het dat ik even na vier uur midden in Baak, met op de achtergrond de kolossale kathedraal, live op de radio vertel over mijn dorp. Hier voetbalde ik, ging ik naar school en naar de kerk. Ik leg uit dat ik in een klas zat met 23 leerlingen. En dat veertig jaar later in 2011 maar vier kinderen in Baak zijn geboren: drie meisjes en één jongen. Reden voor de voetbalclub - de trots van het dorp - subiet te fuseren met Steenderen, in mijn tijd de aartsrivaal. In de gelagkamer leunt de radioploeg tegen het biljart. Aan de bar zitten vijf of zes gepensioneerde mannen, op gepaste afstand van elkaar. Eén ervan herken ik. Herman, een van de beste klaverjassers die ik ooit heb gekend en de voormalige aanvoerder van ons eerste. Hij voetbalde altijd met een bandage om zijn knie. Herman herkent mij. Ik schud hem de hand en loop dan naar de radioploeg. Uit wat de redacteur van het Hilversumse gezelschap zegt, begrijp ik dat ze al een kort onderhoud met Herman hebben gehad. Ik hoor dat ik daarbij even ter sprake ben gekomen. Een goede voetballer, had Herman gezegd.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek