Heimat

COLUMNAfgelopen weekend stond ik te wachten voor een toilet in de stationshal van Düsseldorf. Er kwam een zwarte man in een mooie lange jas op me af die vroeg: ,,Wo ist das Toilette?”

Volledig scherm
Kunstenaar Jonah Falke © Paul Rapp

Hij sprak hakkelend en leek slechts zijn prille Duits te willen oefenen. Glimlachend verdween hij de wc in.

Wat later stonden mijn geliefde en ik toevallig voor een stapel pannen in een warenhuis. Ongevraagd kwam er een medewerkster uitleg geven over het kookgerei. ,,What?”, zei ik. Ze vervolgde in prachtig accentloos Engels. We lieten haar in de waan maar kochten geen pan.

Onlangs zei een man, die classicus en jurist is, dat ik accentloos Nederlands sprak en mijn Achterhoekse afkomst niet verraadde. Het was alsof ik helemaal geen heimat had. Dat deed deugd. Je afkomst lijkt me vaak niet meer dan een beperking. Het is me duidelijk geworden dat aanpassen het enige is wat de mens kan.

Ik wilde mijn Duits oefenen dit weekend. Dat ging redelijk, al kreeg ik die avond niet te eten wat ik bestelde. Gelukkig eet ik ook vis.

De volgende ochtend, nadat we ons kleine tochtige hotel verlieten, wilden we een koffie drinken in een groot luxe hotel. De butlers waren zo geconditioneerd dat het woord ‘nee’ niet in hun vocabulaire voorkwam. Onwennig namen we plaats in de ontbijtzaal. We verwonderden ons hardop over het stel naast ons dat al jaren geen woord meer tegen elkaar gezegd leek te hebben. We lachten ze uit tot er een vrouw bij hun tafeltje kwam staan en in ABN zei: ,,Wat hebben we een heerlijke avond gehad gister.”

Schaamrood steeg op en snel verlieten we het hotel.

Mijn vraag is: waar waande u zich in het openbaar onverstaanbaar?

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek