Oncoloog Eric Muller.
Volledig scherm
PREMIUM
Oncoloog Eric Muller. © Jan van den Brink

‘Ik kan ook onder een bus komen’: wat je liever niet en beter wel kunt zeggen tegen een kankerpatiënt

Vaak is het niet fout bedoeld, maar pakt het verkeerd uit. Specialist Erik Muller weet wat je wel en vooral niet moet zeggen tegen ernstig zieke mensen.

7 reacties

  • Han van Nimwegen

    1 maand geleden
    onze dochter carola kreeg in 1984 kanker en is in 1992 3juli overleden .ze was 12 toen ze kanker kreeg.jos bokkering was haar arts en was op alle fronten geweldig. een arts die ouder was en daar ook werkte zei tussen neus en lippen tegen ons,ouders de kwaliteit van leven is ook belangrijk.het was alsof we een klap in ons gezicht kregen.ze heeft nog 8 jaar geleefd en ze heeft genoten.COMMUNICATIE IS UITERMATE BELANGRIJK.
  • Eric Andeweg

    1 maand geleden
    Ik herken mij in die situatie. Ik had net in ziekenhuis de diagnose gekregen. Non hodgkin. Een paar dagen later voor de vaccinatie corona. Een gesprek gehad met de daar aanwezige arts. Die heeft me zo gerustgesteld, dat ik me later afvroeg heeft hij wel beseft hoe hij me geholpen heeft om alles op een rij te zetten. Het gaat gelukkig goed. Ook al het personeel eromheen waren allemaal begripvol. Ik ben hen nog bijzonder dankbaar.
  • Kiki Reckman

    1 maand geleden
    Hulde voor dit boek! Maar er moet een boek bij, over zorgverleners met (kanker)patiënten. Empathie / compassie blijkt helaas een zeldzame eigenschap, ook in de zorg. Ook dat geeft de patiënt veel pijnlijke, moeilijke situaties. Steek de hand s.v.p. nog dieper in eigen boezem heren, en geef uw collegae een schop onder de derrière. U kunt er namelijk ook wat van, zo blijkt. Een 'collega patiënt' zei 't treffend: 'mogen wij patiënten, alstublieft met spoed een opleiding 'omgaan met zorgverleners?'.
  • josz Grootveld

    1 maand geleden
    Opgeven is geen optie (alpe d'huzes), maar wat als doorgaan geen optie is?
  • Gosina van Baast

    1 maand geleden
    Herkenbaar. Toen ik chemotherapie had kwam mijn moeder steevast als eerste met de vraag of ik al misselijk was. Als ik nee zei kreeg ik de reactie dat iedereen misselijk wordt. Mijn reactie was dan dat ik niet iedereen ben. Daarna kreeg ik nog een lading horrorverhalen te horen over kenissen die ook ziek waren en waar die allemaal wel geen last van hadden. En zo kan ik nog wel een aantal uitspraken of gesprekken opnoemen.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek