Ingrid (59) uit Doetinchem: 'Geluk gaat om aandacht geven én krijgen'

Gelukkige GelderlandersDOETINCHEM - Waar worden Gelderlanders gelukkig van? En betekent geluk voor de Gelderlander? Daarover gaat de rubriek Gelukkige Gelderlanders. Dit keer: Ingrid van Onna (59), innovatiemanager uit Doetinchem. 

Ik geef mijn leven een: 8

,,Ik heb nagedacht of er verschil zit tussen wat mij privé en op mijn werk gelukkig maakt. Dat verschil is er niet. Ik heb werk dat ervoor zorgt dat ik mag creëren. Ik ben iemand die in mogelijkheden denkt en die mogelijkheden hebben altijd te maken met samenzijn. Samenzijn met dierbaren in mijn privéleven en in mijn werk met het samenbrengen van mensen in zorgbad Zonnewater in Hoog-Keppel.’’

Ander geluksgevoel

Geluk heeft voor Ingrid te maken met aandacht geven en aandacht krijgen, zo geeft de Doetinchemse aan. En het geluksgevoel wordt anders naarmate ze ouder wordt, merkt ze.

,,Geluk in de vorm van bezit verdwijnt voor mij steeds meer naar de achtergrond. Ik hecht steeds minder aan spullen. Alleen de spullen die ik van dierbaren gekregen heb, die zijn voor mij van betekenis.’’ Is er ook een soort geluk dat altijd blijft bestaan? ,,Dat is geluk dat te maken heeft met relaties; dat je ertoe doet, er mag zijn’’, geeft Ingrid aan.

Quote

Geluk in de vorm van bezit verdwijnt voor mij steeds meer naar de achter­grond

Ingrid van Onna, Innovatiemanager

Verlangen

Volledig scherm
Ingrid van Onna. © Jan Ruland van den Brink

Geluk heeft volgens de Achterhoekse ook te maken met verlangen. ,,Als je iets verlangt en je kunt het niet krijgen, dan word je ongelukkig. Iemand in een kleine flat kan gelukkig zijn met die flat of ongelukkig als hij naar een groot, vrijstaand huis verlangt.’’

Eenzaamheid en geluk hebben heel veel met elkaar te maken, denkt Ingrid. ,,Hier in het zorgbad waar ik werk doen we er alles aan om mensen letterlijk en figuurlijk een warm bad te geven. Het is heel simpel; wij zeggen niet 'je bent eenzaam, kom maar hiernaartoe'. Wij zorgen voor omstandigheden, zoals deze stamtafel met koffie, waardoor mensen zich snel thuisvoelen. Als je jarig bent, wordt er gezongen en mag je trakteren, maar het hoeft niet.’’

Baantjes trekken

De Doetinchemse innovatiemanager geeft niet snel op, zegt ze. ,,Als ik ergens voor ga, dan móet het lukken. Ik zal mijn doel bereiken.’’

Wat doet Ingrid als ze even niet gelukkig is? Want die momenten zijn er vast en zeker ook. ,,Dan ga ik baantjes trekken. Als je je rot voelt en je gaat in een warm bad, dan voel je soms letterlijk de zorgen van je af glijden. In water beweeg je je gemakkelijker en doet alles minder pijn. Doet het leven misschien wel minder pijn.’’

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Stadse Fratsen: Scoren na de Z van Zorro
    PREMIUM
    Column

    Stadse Fratsen: Scoren na de Z van Zorro

    Kom ik er net achter dat ik iemand ken - de naamgever van een broodjeszaak in de binnenstad - die is gepasseerd door Johan Cruijff. Het is de dag nadat Ajax in Doetinchem kampioen is geworden. Ik weet dat de roots van de man in Amsterdam liggen en vraag hoe hij het heeft beleefd. Het antwoord in sappig Mokums luidt dat het hem niet veel doet: ,,Ik speelde als amateur altijd tégen Ajax.” Zelf voetbalde ik ooit tegen - ‘Knakkie’ - Dick Schneider. De oud-international van Feyenoord was in zijn nadagen bij Zutphen in de onderbond beland en regeerde daar als een vorst. We speelden thuis in Baak en er was wat extra volk op afgekomen. Zo vaak zagen we bij ons in het dorp immers geen international. En zeker niet op het voetbalveld. De hele wedstrijd deed Schneider niets bijzonders, behalve dan dat hij als libero alles potdicht hield. Omdat ik ook verdediger was, kwam ik niet bij hem in de buurt. Wel vielen mij van een afstandje zijn kolossale bovenbenen op. De enige keer dat Knakkie naar voren kwam, was toen Zutphen na rust een strafschop kreeg. Vanaf elf meter schoot hij, halfhoog, onberispelijk in. Het was het enige doelpunt in de wedstrijd. De naamgever van de broodjeszaak zegt voor de keus te hebben gestaan: doelman worden achter Jan Jongbloed bij DWS (die andere Amsterdamse profclub) of bij zijn amateurclub blijven, met een bestaan als bakker in het vooruitzicht. Hij koos voor het laatste. Maar speelde met zijn amateurclub op het bijveld van stadion De Meer wel soms een oefenwedstrijd tegen Ajax. Ik vraag hem of hij zich het doelpunt herinnert dat Cruijff tegen hem scoorde. Hij maakt - net als vroeger de tv-held Zorro - een Z in de lucht. ,,Ineens stond-ie voor me”, zegt hij. Met een boog vloog de bal over zijn hoofd in het doel.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek