Volledig scherm
Ludger College in Doetinchem. © De Gelderlander

Op verschillende schoenen naar school als eerbetoon aan overleden leraar

DOETINCHEM - Honderden leerlingen van het Ludger College in Doetinchem dragen maandag twee verschillende schoenen op school. Het is een eerbetoon aan docent Engels Robby te Booij, die zaterdag om het leven kwam.

De 48-jarige docent viel zaterdagmorgen enkele meters naar beneden bij schoonmaakwerkzaamheden aan zijn huis aan De Kamp in 's-Heerenberg. Zaterdagavond overleed hij in het ziekenhuis.

Lied
Er heerst grote verslagenheid op de Doetinchemse middelbare school. Leerlingen van het Ludger hebben vanmorgen de eerste twee uur geen les gehad. Het docententeam van de Doetinchemse school heeft die uren benut voor een samenzijn om Te Booij te herdenken. Daarbij werd een lied gezongen.

Vrolijke man
In het derde uur werden de leerlingen vervolgens verwacht op school, waarna in hun mentorklas aandacht is besteed aan het overlijden van de populaire en excentrieke leraar. Te Booij stond bekend als een vrolijke man die niet vies was van een practical joke. Ook verscheen hij regelmatig op twee verschillende schoenen op school.

Bijzonder mens
'Robby was een bijzonder mens. Zo had hij een geheel eigen kledingstijl en schroomde hij niet om met twee geheel verschillend gekleurde schoenen les te geven', schrijft rector Louise Beernink in een in memoriam op de website van de school.

Herdenkinsgruimte
Voor eindexamenleerlingen, voor wie het schooljaar er al op zit, is vanmiddag om 16.00 uur een bijeenkomst in de aula van het hoofdgebouw aan de Vondelstraat. Zowel daar als in het bijgebouw aan de Holterweg in Doetinchem is bovendien een herdenkingsruimte voor Te Booij ingericht.




In memoriam Robby te Booij Gisteren hebben we het verschrikkelijke nieuws ontvangen dat Robby te Booij, leraar Engels... Geplaatst door
Ludger College op
zondag 5 juni 2016


  1. Stadse Fratsen: Radio
    Column

    Stadse Fratsen: Radio

    Ergens hoop ik dat ze het aan de bar van café Herfkens in Baak, het dorp waar ik opgroeide, wel eens over mij hebben. Dat ze bijvoorbeeld zeggen: 'Nooit gedacht dat dat bleue jongetje nog eens stukjes zou schrijven voor de krant.'' Dinsdag loop ik rond kwart voor vier in de middag café Herfkens binnen en constateer dat de kozijnen een likje verf kunnen gebruiken. Eerder die dag ben ik gebeld door iemand van Radio1 of ik in de uitzending wat wil vertellen over bevolkingskrimp in de Achterhoek. Dat zou dan wel ergens ter plekke moeten, maar waar? Baak, zei ik. Zo komt het dat ik even na vier uur midden in Baak, met op de achtergrond de kolossale kathedraal, live op de radio vertel over mijn dorp. Hier voetbalde ik, ging ik naar school en naar de kerk. Ik leg uit dat ik in een klas zat met 23 leerlingen. En dat veertig jaar later in 2011 maar vier kinderen in Baak zijn geboren: drie meisjes en één jongen. Reden voor de voetbalclub - de trots van het dorp - subiet te fuseren met Steenderen, in mijn tijd de aartsrivaal. In de gelagkamer leunt de radioploeg tegen het biljart. Aan de bar zitten vijf of zes gepensioneerde mannen, op gepaste afstand van elkaar. Eén ervan herken ik. Herman, een van de beste klaverjassers die ik ooit heb gekend en de voormalige aanvoerder van ons eerste. Hij voetbalde altijd met een bandage om zijn knie. Herman herkent mij. Ik schud hem de hand en loop dan naar de radioploeg. Uit wat de redacteur van het Hilversumse gezelschap zegt, begrijp ik dat ze al een kort onderhoud met Herman hebben gehad. Ik hoor dat ik daarbij even ter sprake ben gekomen. Een goede voetballer, had Herman gezegd.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek