Volledig scherm

'Oppassen dat ik niet immuun word voor vluchtelingverhalen'

DOETINCHEM - 25 vrijwilligers van VluchtelingenWerk werken dagelijks op De Kruisberg in Doetinchem onder leiding van drie beroepskrachten, de teamleiders. De vrijwilligers moeten minimaal een hbo-opleiding hebben en Engels spreken. Het zijn over het algemeen gepensioneerde mannen, vrouwen die parttime werken en stagiairs van juridische en maatschappelijke hbo-opleidingen.

In deel drie van De Kruisberg Kronieken kijken we mee met VluchtelingenWerk, die Syriërs op De Kruisberg met raad en daad bij staat. De foto's zijn van Jan van den Brink.

Leest u dit artikel in de app? Klik dan HIER voor de fotoreportage. De eerdere afleveringen van de Kruisberg Kronieken zijn HIER terug te zien.

De vrijwilligers van VluchtelingenWerk horen dagelijks wat de vluchtelingen hebben meegemaakt. Soms worden ze bijna immuun van alle ellende, zegt Sandra Bergevoet (45). „Soms vertelt iemand dat de bommen om hem heen vielen en dan denk ik: is dat alles? Want anderen zijn ook opgepakt en gemarteld.”

Om 09.00 uur begint een voorlichtingsbijeenkomst. Een groep van tien vluchtelingen, allemaal de avond tevoren op procesopvanglocatie (POL) De Kruisberg gearriveerd, zit in een zaaltje aan tafels. Acht mannen en twee vrouwen, tussen de 20 en 50 jaar oud. De meesten zien er westers en modern uit. Voor de groep zit Sandra Bergevoet uit Beek. Haar woorden worden in het Syrisch vertaald door een Irakees met de naam Alaa. Beiden zijn vrijwilliger.

Volledig scherm

Bergevoet vertelt over de procedure bij de IND, die beslist wie mag blijven en wie niet. „De IND checkt ook de social media. Dus het is belangrijk dat wat u twittert of op Facebook zet, overeenkomt met wat u straks tegen de IND zegt.”

Volledig scherm

Sandra Bergevoet (45) is twee dagen per week van 08.15 tot 16.00 uur op De Kruisberg te vinden. Ze doet onder meer vluchtverhaalanalyses met de vluchtelingen. Dat zijn oefengesprekken voor het belangrijke gehoor bij de IND. Naar aanleiding van dat gehoor bepaalt de IND of iemand mag blijven of niet. „We horen in die analyses alle ellende die mensen hebben meegemaakt. Je moet oppassen dat je er niet immuun voor wordt. Soms vertelt iemand dat de bommen om hem heen vielen en dan denk ik: is dat alles? Want anderen zijn ook opgepakt en gemarteld. Bij intervisie (gesprekken die hulpveleners onderling voeren om te reflecteren op hun werk, MP) praten we daar geregeld over. We moeten natuurlijk niet cynisch worden.”

Volledig scherm

Henneleen Koppe (41) is ook teamleider bij VluchtelingenWerk in Doetinchem. „We zijn de belangenbehartiger van de asielzoeker.”
Is het jullie doel om zo veel mogelijk mensen aan een verblijfsvergunning te helpen?
„Als mensen er recht op hebben, ondersteunen wij ze zo goed mogelijk.”
En als mensen er geen recht op hebben?
„Daar hebben wij geen mening over. Daar gaat de IND over.”

Deze beeldreportage is geïnspireerd op een reportage in De Gelderlander, editie Achterhoek, van zaterdag 18 juni, te lezen via krant.gelderlander.nl

Volledig scherm
Henneleen Koppe. © Jan van den Brink
Volledig scherm
Een voorlichtingsbijeenkomst van Vluchtelingenwerk in Doetinchem. © Jan van den Brink
Volledig scherm
Sandra Bergevoet. © Jan van den Brink
Volledig scherm
Sandra Bergevoet vertelt asielzoekers over de procedure bij de IND, die beslist wie mag blijven en wie niet. © Jan van den Brink
  1. Stadse Fratsen: Radio
    Column

    Stadse Fratsen: Radio

    Ergens hoop ik dat ze het aan de bar van café Herfkens in Baak, het dorp waar ik opgroeide, wel eens over mij hebben. Dat ze bijvoorbeeld zeggen: 'Nooit gedacht dat dat bleue jongetje nog eens stukjes zou schrijven voor de krant.'' Dinsdag loop ik rond kwart voor vier in de middag café Herfkens binnen en constateer dat de kozijnen een likje verf kunnen gebruiken. Eerder die dag ben ik gebeld door iemand van Radio1 of ik in de uitzending wat wil vertellen over bevolkingskrimp in de Achterhoek. Dat zou dan wel ergens ter plekke moeten, maar waar? Baak, zei ik. Zo komt het dat ik even na vier uur midden in Baak, met op de achtergrond de kolossale kathedraal, live op de radio vertel over mijn dorp. Hier voetbalde ik, ging ik naar school en naar de kerk. Ik leg uit dat ik in een klas zat met 23 leerlingen. En dat veertig jaar later in 2011 maar vier kinderen in Baak zijn geboren: drie meisjes en één jongen. Reden voor de voetbalclub - de trots van het dorp - subiet te fuseren met Steenderen, in mijn tijd de aartsrivaal. In de gelagkamer leunt de radioploeg tegen het biljart. Aan de bar zitten vijf of zes gepensioneerde mannen, op gepaste afstand van elkaar. Eén ervan herken ik. Herman, een van de beste klaverjassers die ik ooit heb gekend en de voormalige aanvoerder van ons eerste. Hij voetbalde altijd met een bandage om zijn knie. Herman herkent mij. Ik schud hem de hand en loop dan naar de radioploeg. Uit wat de redacteur van het Hilversumse gezelschap zegt, begrijp ik dat ze al een kort onderhoud met Herman hebben gehad. Ik hoor dat ik daarbij even ter sprake ben gekomen. Een goede voetballer, had Herman gezegd.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek