Volledig scherm
PREMIUM
Erik Hagelstein. © Joost Hoving

Oproer

HagelstenenHet oproer kraait, aan de randen van de Achterhoek. In Winterswijk en omgeving loopt iedereen te hoop tegen het voornemen om de afdelingen verloskunde en kindergeneeskunde van het Streekziekenhuis Koningin Beatrix naar Doetinchem te verhuizen.

Ook in 's-Heerenberg is het wat minder gemoedelijk, de laatste dagen. Dat de raadszaal en publieksdiensten uit Gouden Handen verdwijnen en naar Didam verkassen valt niet goed. Een bezuinigingsmaatregel, de gemeente Montferland staat er niet best voor.

Het is verleidelijk om de brede maatschappelijke discussies vanuit het riante Doetinchems perspectief te beoordelen. Dat doet geen recht aan de oprechte zorgen die leven. Zeker de gezondheidszorg is een gevoelig thema, het veiligheidsgevoel is in het geding als essentiële voorzieningen dreigen te verdwijnen.

En toch: wie de ontwikkelingen in ziekenhuisland volgt, kon het zien aankomen. Gebrek aan personeel, verbetering van de kwaliteit, kostenbewustzijn: het zijn reële problemen waarvoor Santiz staat. Dan zijn sterkere argumenten nodig dan: je hebt ons iets beloofd.

De discussie over Gouden Handen is minder pregnant, al zijn er overeenkomsten. Hier wreekt zich een gemeentelijke herindeling die in 2005 weliswaar verdedigbaar was, maar die puur op rationele argumenten is doorgevoerd. Daarmee, het is in deze krant overtuigend aangetoond, creëer je nog geen warme band tussen de kernen Didam en 's-Heerenberg.

Misschien ligt het werkelijke probleem wel dieper. Schaalvergroting en efficiency zijn economische wetmatigheden, vanuit de gedachte dat de mens vatbaar is voor zakelijke argumenten. Dat valt in de praktijk vies tegen.

Sentimenten en gevoelens laten zich niet eenvoudig wegredeneren.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek