Qarghameer bij Kabul.
Volledig scherm
PREMIUM
Qarghameer bij Kabul. © AFP

Word begraven waar je dood gaat, overal is Gods aarde...

COLUMN qader shafiqHet enge coronavirus heeft de dood, waar niet graag over gesproken wordt, op de agenda gezet. We lezen over een 'eenzame uitvaart' of onmogelijkheden bij het repatriëren van stoffelijke overschotten.

Tijdens mijn eerste jaren van ballingschap in Nederland wilde ik op een heuvel ten zuiden van Kabul begraven worden. Na ruim elf jaar kwam ik er levend terug. Op een van de eerste dagen daar ging ik wandelen met mijn broer.

Langs het graf van mijn opa nemen wij het pad naar de top van het heuveltje. Hijgend komen wij boven. Hij pakt mijn hand: ,,Lieve broer, zie je hoe moeilijk het is om een heuvel op te komen? Wij moeten jouw kist dragen. Doe dit ons alstublieft niet aan. Word begraven waar je dood gaat. Overal is Gods aarde...‘’

Het gesprek heeft mij geholpen
. Anders dan vele andere migranten kies ik voor een Nederlands graf. Hier worden begraven, betekent hier leven.

Ik denk vaak aan het nieuwsfragment waarin Ahmed Aboutaleb zijn Nederlandse paspoort uit zijn binnenzak haalt en zegt: 'Ik ben een Nederlander en zal hier begraven worden...' Dat deed hij, omdat zijn loyaliteit als kersverse bewindsman door de heer Wilders in twijfel was getrokken.

Maar er is willen en er is kunnen. De islam schrijft een begrafenis met eeuwige rust voor, terwijl op begraafplaats Jonkerbos na dertig jaar je graf wordt geruimd. Hoe jammer is het dat het idee voor een grote begraafplaats voor moslims in het Nijmeegse stadhuis blijft hangen.

Ik moet denken aan de naasten van de 17-jarige Drutense moslim Mustafa, die afgelopen weekend hier omkwam. Omdat hier geen plek is om hem de eeuwige rust te geven, wordt hij in Turkije begraven. Door de coronacrisis zonder familie. Dat maakt het extra verdrietig.

In samenwerking met indebuurt Nijmegen

Nijmegen e.o.