Volledig scherm
Foto ter illustratie. © ANP

Gewoon Max!: Eerste sneeuw

De hele week werd ik er al op voorbereid: winterweer op komst.

Vrijdag was ik aanwezig bij een opnamedag in de bossen van Nijmegen. Ik stond dik ingepakt in de ijskoude buitenlucht. T-shirt, trui, nog een trui. Thermobroek, spijkerbroek, dikke sokken, laarzen. Winterjas, muts op, sjaal om.

Tussen het filmen door staarde ik af en toe naar boven. De lucht was grijs en vochtig. Maar van neerslag was geen sprake. Ik klemde het script in mijn van de kou verkleumde handen.

Zaterdag zat ik de hele dag binnen. Toe aan een rustdag zat ik in mijn ‘onesie’ op de bank een serie te kijken. ‘Pas op voor sneeuw dit weekend’ kopte een nieuwsbericht op mijn Facebook-tijdlijn. Ik keek even naar buiten. Een grijze dag, maar geen vlokje aan de lucht.

’s Avonds volgde het ene bericht het andere op. ‘Het kan verraderlijk glad worden’ en ‘Code geel op spekgladde wegen’. Gisterochtend was de achtertuin wit. Nou ja, wit? Er lag een flinterdun laagje sneeuw op de tuinmeubels en het gras. Enigszins teleurgesteld constateerde ik dat hier geen sneeuwpop van te maken was. Vorig jaar lag er rond sinterklaas al een dik pak sneeuw.

Ik herinner me fijne winters uit mijn kindertijd. We gleden met de slee van de dijk naar beneden. Met de kinderen uit de straat bouwden we iglo’s en sneeuwpoppen. De hele voortuin werd volgebouwd. We waren er dagen zoet mee. Als het te donker werd en onze handschoenen doorweekt waren van de sneeuw, warmden we binnen op. Jassen op de verwarming, met een beker warme chocolademelk op de bank. Hopend dat de sneeuw de volgende morgen niet verdwenen was.

Gisteren was de meeste sneeuw tegen de lunch alweer gesmolten. Ik vond het niet eens erg. Zolang het met de kerst maar echt wit is.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Betuwe