Volledig scherm
© GinoPress B.V.

Stadse Fratsen: Kerstkaart

Volledig scherm
© Joost Hoving

Op het eind van de middag schuift mijn vriendin tien kerstkaarten onder mijn neus. Stuk voor stuk voorzien van teksten die passen bij de feestdagen. Of ik mijn naam er onder wil zetten, naast die van haar en haar zoon. Het geeft wel aan dat ik er niet zoveel mee heb.
Er zijn jaren geweest, toen ik vrijgezel was, dat ik met toenemende weerzin het eind van het jaar zag naderen. Als december voor de helft was gepasseerd, kreeg ik steeds meer het gevoel deel uit te maken van een wereld van de anderen. Ik herinner me een kerstdag dat ik mijn bed niet uit kwam. Dat was wel met een kater van de nacht ervoor. En een andere kerstdag die ik in zelfverkozen eenzaamheid doorbracht met het kijken naar films, afgewisseld met het eten van een pizza opgewarmd in de oven. 
Kaarten stuurde ik al die jaren weinig. En natuurlijk kreeg ik er zelf ook steeds minder. Alleen een oom en tante die hun laatste jaren sleten in een verzorgingstehuis in het dorp waar ik vandaan kom, bleven trouw een kaart sturen. Geschreven in mooi schoolschrift. Tot mijn tante stierf, en later ook mijn oom. Maar ooms sturen geen kaarten. 
Dit keer is er een kerstkaart op de mat gevallen van de enige tante die ik nog heb: de jongste zus van mijn allang gestorven moeder. Ik kreeg de kaart nog voordat de helft van de maand was bereikt. Zo gunde ze me ruimschoots de tijd om haar ook een kaart te sturen. Fijn was dat ze haar adres onder de feestelijke groeten had gezet. 
Ik heb haar geschreven dat ik binnenkort aan kom, als ze dat wil. Ik denk dat ik dat maar gewoon doe.

Quote

Fijn was dat ze haar adres onder de feestelij­ke groeten had gezet

Eerdere columns van Henny

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek