Volledig scherm
PREMIUM
© Foto: Casper van Aggelen / Pix4Profs

Stadse Fratsen: Redactievloer

Volledig scherm
© Joost Hoving

Of het aan de krant te merken is, weet ik niet. Vast staat dat het op de redactievloer een paar keer per dag voorkomt dat een viertal van ons - vaak mannen in wisselende samenstelling - zich afzondert. Ik probeer daar altijd bij te zijn en als dat lukt weet ik dat we jaloers worden nagestaard door collega's die minder alert waren. We lopen in de richting van de toiletten. Onderweg trekken we de deuren achter ons dicht zodat de achterblijvers op de redactie niet al te veel overlast hebben. 
Bondscoach Ronald Koeman laat de voetballers van Oranje spelletjes doen. Ik zag afgelopen week beelden van spelers met een bal rond een tafel die naar twee zijden toe schuin afloopt. Goed voor de sfeer. Vroeger op de studentenflat brachten we al meer uren door rond de speeltafel dan in de boeken.  
In de lange gang naar de toiletten is er links een ruimte die net groot genoeg is voor een tafelvoetbalspel. Onze truien en overige kleding die enkel ballast zijn, hebben we achter ons gelaten. Op leven en dood gaat het. Zweet onder de oksels, onvermoede uitingen. Zelf schreeuw, juich en krijs ik. Soms doen we dat met ons vieren tegelijk. Lucht enorm op. 
Naast ons, vlak voor de toiletten, zit een ruimte die niet van ons is maar van een afdeling van de gemeente Doetinchem, de andere huurder van de etage. Er zit daar op een rare plek een raam zodat, als we van het toilet komen, we wel eens mensen zien achter een kopieerapparaat. 
Rustige, onverstoorbare figuren. Nooit een wanklank of een hengst met gebalde vuist op de houten tussenwanden. Zelfs geen schop.
Ik hoop maar dat het niet wordt opgekropt. Ter geruststelling: we verhuizen naar een etage voor ons alleen. En we nemen het tafelvoetbalspel mee. 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Stadse Fratsen: Mozaïek
    PREMIUM
    Column

    Stadse Fratsen: Mozaïek

    Iets vaker dan goed voor mij is maak ik tussen de middag een omweg en wandel langs het Gelderlander-pand. Aanvankelijk schiet de sloop niet op maar er is nu weinig meer over van het gebouw waarin ik veertien jaar heb gewerkt. Om het verval te vatten maak ik geregeld een foto met mijn iPhone. Ook dit keer. Als ik later met mijn vingers het beeld vergroot zie ik naast de hoop stenen, de gele grijper en het kale staal in een donkere hoek een mozaïek opduiken, dat ooit kleurrijk moet zijn geweest. Wat het voorstelt weet ik niet. In de periode dat ik in het gebouw werkte heb ik het nooit gezien. Het kunstwerk zat in het kantoor van de chef op de eerste verdieping, verborgen achter een gemetselde muur. Ik ben niet de eerste die het blootgelegde mozaïek ziet. Op Facebook is mijn naam getagd in een bericht. De schrijver heeft er een betere foto van het kunstwerk bijgezet. Daaronder veel reacties. Iemand vraagt of er nog iets te redden is. In de wetenschap dat de slopershamer elk moment kan vallen, verstuur ik de volgende morgen direct na het ontbijt drie appjes. Eén naar de sloper, één naar de pandeigenaar en één naar de wethouder. Of er nog pogingen worden ondernomen de bij toeval gevonden kunst te behouden? Ik verwacht dat ze alle drie pas reageren als de bewuste muur geveld is, met als antwoord: ‘Hè, verdorie, ik zie je appje nu pas'. Maar dat gebeurt niet. Er volgen serieuze reacties. Zo serieus dat ik even denk dat de sloop wordt stilgelegd om het mozaïek uit de puinhopen te redden. Dan krijg ik het definitieve antwoord te horen: ‘De sloop is té ver gevorderd om het mozaïek nog te redden'. Dat klink ongeveer als ‘ik zie je appje nu pas'. Toch heb ik er vrede mee. Het is goed zo.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek