Volledig scherm
PREMIUM
© Jan Ruland van den Brink

Stadse Fratsen: Stapel stenen

ColumnIk heb zelf eerst niet door wat er gaande is beneden op de straat waaraan ons kantoor zit. Wel zie ik een man met een hesje op het eind van de dag slepen met hekwerk. Misschien om te voorkomen dat iemand in een van de vele gaten dondert, veroorzaakt door werkzaamheden aan de Terborgseweg. 

Volledig scherm
© Joost Hoving
Quote

En wat gaat u daar aan doen? Ik zie het al: niets, hè?

Pas de volgende morgen zie ik in een mail dat het hekwerk is opgesteld rond een opgegraven gemetselde kazemat uit 1530. Als ik mijn ademhaling weer op orde heb, wandel ik er naar toe, schiet een foto en twitter dat we er een toeristische trekpleister bij hebben. 
Sindsdien schrijf ik liefst alleen nog over het historische verdedigingswerk. Ik droom er niet van maar slaap er slecht door. En app na zo'n doorwaakte nacht naar onze wethoudster het voorstel de hele Terborgseweg een paar meter op te schuiven - desnoods over het plein voor het stadhuis te laten lopen - en zo voldoende ruimte te scheppen voor onze nieuwe attractie.
Overdag loop ik soms van de redactie naar beneden, naar het hek. Daar schaar ik me tussen geestverwanten. Samen staren we naar het metselwerk. Een enkeling begint een praatje maar het is genoeg elkaar in de ogen te kijken.
Gisteren komt er een man op de redactie en vraagt naar de redacteur Doetinchem. Even veronderstel ik dat het over de kazemat gaat maar hij vaart uit over de gemeente die al anderhalve week niets doet aan zes lantaarnpalen die stuk zijn op de weg naar zijn fitnessclub. 
Hoe moet dat met de veiligheid van die kinderen die daar in het donker fietsen? Moet er soms eerst iets ergs gebeuren? Geen geld steken in veiligheid maar wél in zo'n stapel stenen hier voor de deur! Schande! En wat gaat u daar aan doen? Ik zie het al: niets, hè? 
De man vertrekt. Ik loop naar het hek. 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Stadse Fratsen: Mozaïek
    PREMIUM
    Column

    Stadse Fratsen: Mozaïek

    Iets vaker dan goed voor mij is maak ik tussen de middag een omweg en wandel langs het Gelderlander-pand. Aanvankelijk schiet de sloop niet op maar er is nu weinig meer over van het gebouw waarin ik veertien jaar heb gewerkt. Om het verval te vatten maak ik geregeld een foto met mijn iPhone. Ook dit keer. Als ik later met mijn vingers het beeld vergroot zie ik naast de hoop stenen, de gele grijper en het kale staal in een donkere hoek een mozaïek opduiken, dat ooit kleurrijk moet zijn geweest. Wat het voorstelt weet ik niet. In de periode dat ik in het gebouw werkte heb ik het nooit gezien. Het kunstwerk zat in het kantoor van de chef op de eerste verdieping, verborgen achter een gemetselde muur. Ik ben niet de eerste die het blootgelegde mozaïek ziet. Op Facebook is mijn naam getagd in een bericht. De schrijver heeft er een betere foto van het kunstwerk bijgezet. Daaronder veel reacties. Iemand vraagt of er nog iets te redden is. In de wetenschap dat de slopershamer elk moment kan vallen, verstuur ik de volgende morgen direct na het ontbijt drie appjes. Eén naar de sloper, één naar de pandeigenaar en één naar de wethouder. Of er nog pogingen worden ondernomen de bij toeval gevonden kunst te behouden? Ik verwacht dat ze alle drie pas reageren als de bewuste muur geveld is, met als antwoord: ‘Hè, verdorie, ik zie je appje nu pas'. Maar dat gebeurt niet. Er volgen serieuze reacties. Zo serieus dat ik even denk dat de sloop wordt stilgelegd om het mozaïek uit de puinhopen te redden. Dan krijg ik het definitieve antwoord te horen: ‘De sloop is té ver gevorderd om het mozaïek nog te redden'. Dat klink ongeveer als ‘ik zie je appje nu pas'. Toch heb ik er vrede mee. Het is goed zo.

In samenwerking met indebuurt Doetinchem

Achterhoek