Volledig scherm
PREMIUM
Foto ter illustratie. © ANP XTRA

‘Een mens hoort geen computer in zijn broek te dragen’

Column Remco KockEr werd me net gezegd dat Aziaten geloven in de geneeskracht van ivoor, toen mijn tas incontinent bleek. Een niet goed dichtgedraaid flesje water. Ik viste mijn drijfnatte telefoon uit de tas. Het beeldscherm bleef zwart. Toen moest ik geloven in de geneeskracht van rijst. ,,Leg je telefoon thuis in een rijstbadje, dan komt het goed.”

Als een door het peloton opgejaagde wielrenner fietste ik naar huis. Via mijn telefoon stond ik in verbinding met vriendin, familie, vrienden, met de hele wereld. Die verbinding was dood. Ik voelde paniek. Eenzaamheid. Alsof ik mezelf had buitengesloten van mijn leven. Van het leven.

Thuis lag geen rijst. Zou macaroni ook geneeskrachtig zijn? In de supermarkt kocht ik rijst. Onrustig, zoals Leonid Sloetski voor zijn dug-out, ijsbeerde ik door de woonkamer. Ik miste het op mijn telefoon kijken. Berichten. Nieuws. Mail. Tussenstanden.

’s Middags fietste ik naar mijn avondbaantje. Telefoonloos. Op mijn werk brandde het spreekwoordelijk in mijn broekzak. Uren verstreken. Mijn stemming kenterde. Ik voelde me ineens op vakantie. Goed dus. Aanwezig. Vrij. Onrust werd rust.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.