Volledig scherm
PREMIUM
Burgemeester van Arnhem Ahmed Marcouch en Chantal Janzen laten zich in de manege informeren over de Stichting BIO. © Fred Plaschek

Het constant op de foto moeten met Arnhemmers is misschien meer iets voor een type Chantal Janzen

column remco kockIk was 16 toen ik Willem-Alexander op televisie zag trouwen met Máxima. Verbijsterd keek ik naar die rode hamsterwangen met daarboven een futloos Jan Peter Balkenende-kapsel en daaronder de beschaafde glimlach, passend bij een zoon die de drogisterij van zijn vader gaat overnemen. 

Quote

Op basis van ‘Chantal komt werken’ lijkt het de kerntaak van Marcouch om Arnhemmers met hoog bezoek te vereren.

Remco Kock

Columnist Remko Kock schrijft verhalen over Arnhem voor De Gelderlander en is postbode in Arnhem.
Klik voor eerdere columns

Verbijsterd omdat de kroonprins trouwde met wat jongens van mijn leeftijd een ‘lekker wijf’ noemden.

Mijn ontmaagding kon nog wel even duren, vreesde ik destijds. Dus ja, ik was jaloers op ‘WA’. Maxima koos natuurlijk niet voor hem, maar voor het prinsessenleven. Pas toen ik ouder werd zag ik dat WA’s glimlach zo zielloos was als een opgezet dier. Jaloezie werd medelijden.

De koning is een slaaf van het volk. Omdat hij leeft van onze belastingcenten, moet WA altijd maar quasi geïnteresseerd knikken en behaaglijk glimlachen als onderdanen hem vertellen welke ingrediënten er in een Bemmelse boterkoek verwerkt zijn.

Afgelopen zaterdagavond bracht ik bankhangend met mijn vriendin door. We vielen in een herhaling van ‘Chantal komt werken’.

Normaal zou ik direct zappen, Chantal Janzen is mij iets te opzichtig een jongere versie van Linda de Mol – een merk dus. Een eigen magazine, mediakanaal, televisieprogramma’s… Een polder-Barby, waarvan je denkt: als je haar opensnijdt, blijkt ze een robot, op afstand bestuurd door handige marketeers met gevoel voor humor.

Ik zapte niet weg omdat mijn vriendin riep: ,,Ze is in Arnhem!” Chantal liep een dag mee met onze burgemeester, Ahmed Marcouch. Geen idee of het een doorsnee dag was, maar op basis van ‘Chantal komt werken’ lijkt het de kerntaak van Marcouch om Arnhemmers met hoog bezoek te vereren.

Thuis voor de buis zagen we Marcouch als een Sinterklaas zonder paard langsgaan bij een biocamping en het Modekwartier. Daarna las hij vanaf een iPad een speech voor aan het personeel van bakkerij Hilvers, dat net hofleverancier was geworden.

Mijn vriendin vond onze burgemeester serieus overkomen, soms leek het of Marcouch er een beleefdheidsglimlach uitperste, als een drol die iets te lang is opgehouden. Hard werken dus.

Chantal toonde medelijden met Marcouch. ,,Je moet de hele dag naar mensen luisteren, mensen die vooral vertellen wat beter moet”, stelde Chantal geschrokken vast, alsof Marcouch Arnhems wandelende klaagmuur was.

Daarom dacht Chantal: in plaats van de gebruikelijke klaagzang, regel ik als verrassing een koor dat Marcouch zingend bedankt voor het onvermoeibaar in de plooi houden van zijn gezicht bij het aanhoren van Arnhems gemopper.

In plaats van een cadeau, leek het tenenkrommend geregisseerde moment de ultieme opdracht voor Marcouch. Lukte het de burgervader om zijn gezicht in een dankbare compositie te krijgen? Zou Marcouch zich soms geketend voelen door de burgemeestersketting?

Marcouch werkte bij de politie en vergaarde als strijdbare stadsdeelvoorzitter in Amsterdam de bijnaam de Sheriff van Slotervaart. Past het ceremoniële gedeelte van het burgemeesterschap wel bij hem?

Misschien is het constant op de foto moeten met Arnhemmers meer iets voor iemand die graag in de spotlights staat. Een type Chantal Janzen bijvoorbeeld.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.