Roos Vonk: 'Sommigen zien me als een lastpak'

de nieuwe marikensDe Nijmeegse fotograaf Sara Donkers en Gelderlander-redacteur Geert Willems gaan op zoek naar sterke vrouwen in stad en streek. Vandaag hoogleraar sociale psychologie Roos Vonk (1960), strijder voor dierenwelzijn en klimaat.

Volledig scherm
Roos Vonk. © Sara Donkers

,,Als 8-jarig meisje kwam ik erachter dat vlees van levende dieren kwam. Toen ben ik gelijk vegetariër geworden. Ik wil het leven van dieren verbeteren.

,,Ik noem mezelf flexanist: tussen vegetariër en veganist in. Ik eet vrijwel geen zuivel, voor melk en yoghurt zijn goede vervangers te koop. Eieren eet ik van mijn eigen kippen. Bij Ekoplaza koop ik kaas van koeien, die hun kalf bij zich mogen houden. Het is zo zielig dat kalveren na de geboorte worden weggehaald, die koe heeft net zo'n moedergevoel als iedereen. De melk die zij voor haar baby maakt, wil ik niet stelen.

,,Op de lagere school was ik de beste van de klas. Bij het voorlezen hakkelde ik expres om niet te slim over te komen. Maar op de middelbare school kreeg ik een andere hobby. Ik richtte de David Cassidy-fanclub op en correspondeerde veel met meisjes over de hele wereld. Ik was zo verliefd op hem, mijn moeder was bang dat ik te laat aan 'echte' jongens zou beginnen. Ik moest stoppen want mijn school leed eronder. Ik kreeg vriendjes, meer dan mijn moeder had bedacht. Ik had een enorme experimenteerdrang en was niet preuts. Daardoor werd ik uiteindelijk van de christelijke school in Ede gestuurd. Hoe erover werd gepraat was erger dan wat er echt gebeurde, er hing zo'n beeld om me heen.

,,Mijn nieuwe school was heel vrij, alles mocht, en daar deed ik het prima. Na mijn studie sociale psychologie werd ik eerst aio, later universitair docent en uiteindelijk hoogleraar in Nijmegen. Inmiddels werk ik nog twee dagen als hoogleraar, de rest van de tijd geef ik lezingen en schrijf boeken. 

Quote

Hoe erover werd gepraat was erger dan wat er echt gebeurde, er hing zo'n beeld om me heen

,,En ik zet me in voor dierenwelzijn; ik probeer mensen bewust te maken dat dieren gevoelens hebben en dat het niet bij een beschaafd land past ze te behandelen als dingen, zoals in onze bio-industrie. Door sommigen word ik gezien als lastpak en enfant terrible van de universiteit, maar ik blijf me uitspreken. Ik ben niet bang voor conflict. Als wetenschapper moet je de waarheid vertellen, ook als mensen die niet willen horen.’’

Lees over alle geportretteerde sterke vrouwen in ons dossier De Nieuwe Marikens.

Ken je ook een sterke vrouw? Tip De Gelderlander via redactie.nijmegen@gelderlander.nl.

In samenwerking met indebuurt Nijmegen

Nijmegen e.o.