Paulien Lunter, praktijkverpleegkundige bij huisartsenpraktijk Van Duivenboden.
Volledig scherm
Paulien Lunter, praktijkverpleegkundige bij huisartsenpraktijk Van Duivenboden. © Erik van 't Hullenaar

Bellen huisartsen echt patiënten zomaar op om te vragen of ze nog opgenomen willen worden?

het virus en ikPaulien Lunter is praktijkverpleegkundige in een huisartsenpraktijk in de Arnhemse wijk de Geitenkamp.

,,Een van de onderwerpen die we de afgelopen tijd vaker tegenkomen, is de manier waarop we met vragen rondom het levenseinde omgaan. Om hierin tegemoet te komen werd een handleiding gestuurd door de overkoepelende organisatie waar huisartsen in deze regio onder vallen.

Daarin stond beschreven hoe we nu, in coronatijd, met kwetsbare patiënten kunnen bellen om hen te vragen naar hun behandelwensen. Wie is uw contactpersoon, wilt u gereanimeerd worden, wilt u opgenomen worden in het ziekenhuis als het nodig is? Vanwege de coronacrisis zou het nu belangrijk zijn om van de oudere mensen te weten of zij nog wel naar het ziekenhuis willen. 

Quote

Als ik nou corona krijg hè... Ik wil nog wel een tijdje mee.

We waren verbaasd. Zouden er echt huisartsen zijn die dat nu op deze manier gaan doen? Wat doet het met een patiënt als je die als medewerker niet kent, maar wel opbelt en dan zo’n zakelijk lijstje afgaat? In onze ogen kun je niet even aan de telefoon zo’n rijtje vragen stellen, het daarna samenvatten en in het dossier zetten. Het is een emotioneel proces.

Deze vragen stel je als huisarts of praktijkverpleegkundige vanuit een vertrouwensband. We werken er naar toe. Ik sprak onlangs een patiënt telefonisch die ineens zei: ‘Als ik nou corona krijg hè... Ik wil nog wel een tijdje mee’. Dan kom je soepel in een behandelgesprek. Mensen willen hun gedachten erover laten gaan. Ze willen er met hun kinderen over praten en hun partner. 

Quote

Ik heb zoveel engelen op mijn schouder, wie zegt me dat ik er niet nog eens zo uitkom!

Ik sprak onlangs een meneer van 70 jaar. Hij had een hartstilstand gehad, waarna hij was gereanimeerd. Hij kwam er slecht uit, lag een hele tijd in coma. Toch herstelde hij wonderwel. Hij functioneert hartstikke goed. Toen het gesprek hierop kwam vroeg ik hem of zijn wens tot reanimatie bleef bestaan. ‘Jazeker’, zei hij. ‘Ik heb zoveel engelen op mijn schouder, wie zegt me dat ik er niet nog eens zo uitkom!’

Wij pakken het als praktijk dus anders aan, op een praktische manier vanuit de patiënt. We blijven contact houden met onze patiënten, en in deze tijd komt het gesprek al heel snel op ziekte, ziekenhuis en een eventueel overlijden. Dan bespreken wij de behandelwensen, op basis van de opgebouwde vertrouwensband.”

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.