Huisarts Hugo Hardeman uit Herveld. ,,Aanvankelijk vond ik het wel spannend om patiënten te behandelen.”
Volledig scherm
Huisarts Hugo Hardeman uit Herveld. ,,Aanvankelijk vond ik het wel spannend om patiënten te behandelen.” © Erik van 't Hullenaar

‘Het voelt als stilte voor de storm in de Betuwe. Wat komt er nog op ons af?’

Het virus en ikHugo Hardeman (50) is huisarts in Herveld. Sinds 2,5 week behandelt hij voornamelijk patiënten met luchtwegklachten.

Quote

Inmiddels is de voorraad nog steeds krap, maar hebben we wel de juiste spullen

Hugo Hardeman, Huisarts

,,Ongeveer zes weken geleden merkte ik voor het eerst iets in onze praktijk. Dat was vooral dat patiënten zeiden: ‘Het is me wat hè, met dat virus in China’. En later Italië. Veel mensen dachten toen dat het hier niet zo’n vaart zou lopen.

Daarna ging het snel en kregen we telefoontjes over klachten. Inmiddels is de dagelijkse manier van werken flink veranderd. Onze artsen doen bijvoorbeeld meer dan ooit telefonisch.

Als praktijk zijn we nog nauwer gaan samenwerken met het huisartsencentrum in Zetten. Daar worden nu alle patiënten met niet-luchtwegklachten opgevangen, in Herveld degenen met. We behandelen elkaars patiënten en wisselen ook personeel uit.

Zelf werk ik voornamelijk in Herveld. Dat betekent trouwens niet dat ik alleen maar met luchtwegklachten bezig ben: iemand met een verzwikte enkel en een hoestje komt ook naar ons. Voor de zekerheid.

Het voelt niet meer eng

Hugo Hardeman
Volledig scherm
Hugo Hardeman © Erik van 't Hullenaar

Aanvankelijk vond ik het wel spannend om patiënten te behandelen. Er waren weinig beschermingsmaterialen beschikbaar. Inmiddels is de voorraad nog steeds krap, maar hebben we wel de juiste spullen. Het voelt daardoor niet meer eng.

Mensen wilden ons de eerste weken niet storen met kleine problemen. Nu trekt dat weer aan. Enerzijds omdat meer mensen ziek worden. Maar ook omdat zelfs kleine problemen niet eeuwig kunnen worden uitgesteld. Dat is goed, want al zijn we druk: er is meer dan corona.

De 1,5 meter afstand nemen we in de praktijk heel serieus, ook als collega’s onderling. Tijdens de lunch zitten we verspreid en als je iemand op de gang tegen komt, stapt een van beiden even een kamer in. We zijn doordrongen van de ernst van deze situatie.

We leren veel van de ervaringen van onze Brabantse collega’s. In de Betuwe lopen we zo’n twee weken achter op de situatie daar. Dat is zorgelijk. Het voelt nu als stilte voor de storm. Wat komt er nog op ons af?

Lees meer verhalen uit de serie Het virus en ik hier.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Betuwe