Volledig scherm
14-10-2019. ARNHEM/NIJMEGEN. Peter Drenth zwicht toch voor de boeren en trekt het in en gaat erop nieuw naar kijken. dgfoto editie Maas en Waal Foto Eveline van elk © Eveline Van Elk

De politicus draait en de pers ‘heeft het verkeerd begrepen’

‘Jullie hebben het als pers gewoon verkeerd begrepen.' Het is een zin die afgelopen dagen nogal eens naar het hoofd van onze journalisten werd geslingerd.

Door een gedeputeerde die niet blij was dat we zijn veranderende standpunt over stikstof opschreven. Door een kroegbaas uit Doetinchem die vond dat we de grote vechtpartij voor zijn stoep - vijftig agenten ingezet, vier aanhoudingen - te veel zouden hebben 'opgeblazen'. Door actievoerende boeren die boos waren dat naast alle reportages over hun actie er ook gewoon kritische noten over gekraakt werden.

Moet je je als redactie iets aantrekken van dat soort kritiek? Het zou arrogant zijn om dat niet te doen. Maar soms word je als journalist ook wel een beetje moe van flauwe verwijten. Tenminste als je wel degelijk je best hebt gedaan als verslaggever om een verhaal van alle kanten te belichten en telkens om wederhoor vraagt. Dat gebeurde bij de drie genoemde kwesties.

In de wekelijkse rubriek ‘Daarom‘ legt De Gelderlander uit waarom de redactie bepaalde journalistieke keuzes bij het maken van site en krant heeft gemaakt. Deze week: welles-nietes discussies met politici over wat ze nou precies gezegd hebben. 

In het geval van de draai die gedeputeerde Peter Drenth maakte rond de Gelderse stikstofregels (eerst stellig: we blijven bij die regels, na het boerenprotest toch de boodschap dat ze opnieuw bekeken gaan worden) mag u best weten dat wij goed hebben gekeken wat deze politicus, die duidelijk niet het achterste van zijn tong liet zien, nou precies op welk moment gezegd had.

Waren de stikstofregels nou van tafel of niet? Hadden we misschien iets verkeerd begrepen? Nee. Het was toch echt zo dat deze gedeputeerde de ene dag dit beweerde en de andere dag dat. En die draai fileerden we, want het is onze taak als pers om de politiek kritisch te volgen. En te controleren wat er nou daadwerkelijk besloten is over onderwerpen die de gemoederen bezig houden. Zoals stikstof. Jammer is het dan als een verzoek voor een groter interview met zo'n politicus, zodat je hem nog een keer uitgebreid kan bevragen, niet gehonoreerd wordt.

Is nu dan helemaal duidelijk hoe het zit? Nee. En dat is wat door alle welles-nietes discussies onder de streep overblijft: het ontbreekt aan antwoorden over wat er precies met de stikstofregels in Gelderland gaat gebeuren. Omdat we die antwoorden simpelweg nog niet krijgen. We blijven er bovenop zitten.

Niki van der Naald is chef nieuws en online. Zij schrijft over journalistieke keuzes. Vragen? N.vdNaald@gelderlander.nl

  1. Als club in één adem genoemd worden met een verdachte, dat is balen ja
    journalistieke duiding

    Als club in één adem genoemd worden met een verdachte, dat is balen ja

    Wie ben je? Wat bepaalt je identiteit? Bij ieder verhaal dat we bij De Gelderlander schrijven over in opspraak geraakte mensen komt die vraag weer opborrelen. Een lastige vraag. Helemaal bij mensen die negatief in het nieuws komen en enige vorm van bekendheid bij het publiek genieten. Eef K. uit Arnhem was en is er zo een. Bekend in Gelderland als volkszanger en jarenlang voorzitter en hét gezicht van de Arnhemse voetbalclub MASV. Over K. heeft De Gelderlander het afgelopen half jaar meermaals geschreven. Niet in positieve zin, nee. Want Eef K. wordt verdacht van het neerschieten van een plaatsgenoot. Acht artikelen publiceerden we tot nu toe dan ook over die zaak. Eef K. baalde dat hij telkens zo in het nieuws komt.
  2. De site en krant onder leiding van vrouwen gemaakt: ‘oh, dan blijf ik thuis’
    over ons

    De site en krant onder leiding van vrouwen gemaakt: ‘oh, dan blijf ik thuis’

    De premium artikelen, columns en opinies die je vandaag op deze site leest zijn voor de gelegenheid gemaakt door een bijna volledig vrouwelijke redactieleiding. In het kader van Internationale Vrouwendag vandaag. Ja, daar werd veel over gegrapt door de mannelijke collega’s. Een stuk of 19 keer hoorden we ‘oh, dan blijf ik die dag thuis’ voorbij komen. Nu ze voorbij gestreefd worden door vrouwen, moeten ze toch iets, die mannen.