Hoe de Betuwe aan een ramp ontsnapte: ‘Het gevoel dat het veilig was, zat diep verankerd’

25 jaar na het hoogwaterZonder de kerstvloed van 1993 zouden de dijken rond de Betuwe het in 1995 niet gehouden hebben. Dan was de bijna-ramp van toen een catastrofe geworden. ,,Op een gegeven moment stak een kikvorsman onder water zijn arm tot aan zijn schouder in de dijk. Zó was die dijk verpapt.”

Het scheelde maar een haartje of Ochten was in 1995 verzwolgen door de Waal. Een tsunamigolf van 8 meter hoogte had het hele dorp weggevaagd, zegt oud-burgemeester Henk Zomerdijk. En dan had er een diepe wiel gelegen op de plek waar nu de vijfduizend Ochtenaren leven.

Quote

We moesten in 1993 aan de bak om de sterk verwaar­loos­de dijken overeind te houden. Het was toen al spannender dan veel mensen zich realiseer­den

Ger de Vrieze, hoofd dijkverbetering

De destijds verantwoordelijke bestuurders van polderdistrict Betuwe vinden het vreemd dat er soms verhalen opduiken dat de scheur in de dijk van Ochten maar een verzinsel was om een soort massale evacuatieoefening te kunnen houden.

,,De mensen die erbij waren, en wij dus ook, weten wel beter”, zegt toenmalig burgemeester en heemraad Henk Zomerdijk. ,,En veruit de meeste inwoners van de Betuwe ook. Toen iedereen terugkeerde na de evacuatie hebben we bewonersbijeenkomsten gehouden. We waren beducht: zouden mensen het ons kwalijk nemen dat ze moesten evacueren, en in Ochten zelfs op stel en sprong? Niets bleek minder waar. We kregen een staande ovatie. Iedereen begreep wat we gedaan hadden.’’

Volledig scherm
De poldermannen van 1995: Hans van Leeuwen, Jan Litjens, Henk Zomerdijk en Ger de Vrieze op de dijk bij Ochten. © William Hoogteyling
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Rivierenland