Volledig scherm
Dakloze Erik De Winkel zit met zijn tekeningen vooraan op de Molenstraat. © Gerard Verschooten

Dakloze Erik (52) leeft van zijn tekentalent: ‘Soms heb ik te weinig geld en slaap ik op straat’

NIJMEGEN - Hij is hard op weg z’n leven op de rit te krijgen. Hoopt snel weer in een huisje te wonen en meer geld te verdienen met zijn eigen kunst. Dat de dakloze Erik de Winkel (52) tekentalent heeft, is duidelijk. ,,Hier kan ik mijn ei in kwijt. Ik kan alles van mezelf erin laten zien.’’

,,Kijk eens. Allemaal zelf getekend.’’ Een twinkeling verschijnt in de ogen van de geboren en getogen Nijmegenaar. Een brede glimlach volgt. De flamboyante dakloze is trots op zichzelf. Fantasiefiguren, naaktmodellen, een levensboom; het is een greep uit het werk dat hij de laatste weken op papier heeft gezet. ,,Op straat probeer ik het aan de man te krijgen. Is echt niet makkelijk, hoor. Ik verkoop af en toe iets. Gewone schetsen kosten 5 euro, voor het grote werk vraag ik wat meer.’’

Pieken en dalen 

Volledig scherm
© Gerard Verschooten

Het leven van De Winkel zit vol pieken en dalen. Als internationaal tentenbouwer voor festivals en evenementen reisde hij de wereld rond. Hij verdiende meer dan prima, sliep in hotels. Had zo nu en dan een vriendinnetje. Tot dat ene fatale arbeidsongeval in 2007. Een loodzware spantbalk van zo'n 100 kilo viel op een ruggenwervel. Met een dramatisch gevolg: hij raakte invalide, moest revalideren, opnieuw leren lopen. Dat lukte voor een groot deel. Al was werken onmogelijk. 

Tot overmaat van ramp ontdekte De Winkel dat hij - door allerlei toestanden - niet verzekerd was. Al zijn spaargeld ging naar operaties. Van de bijstand kon hij niet leven. ,,Ik zat zwaar aan de alcohol. Liters bier en Jamaicaanse rum gingen er doorheen. Elke dag.’’ 

Kartonnen doos

De huur betalen lukte niet meer. Familie en vrienden had hij nog weinig. En zo kwam De Winkel op straat. Letterlijk. 8 december 2008 zal hij nooit vergeten. ,,Het was mijn eerste dag buiten. Ik sliep onder de brug bij het Maaswaalkanaal. M'n bed? Een kartonnen doos, in de kou. Vreselijk.’’ 

De jaren volgden. De Winkel raakte van zijn alcoholverslaving af. Geen druppel drinkt hij nog. Bij een shagje, soms een jointje, blijft het. ,,Ik geef wat ik heb liever aan eten, drinken en de opvang.’’ 

En bedelen? Liever niet. Al is het elke dag weer een uitdaging om 6 euro bij elkaar op te halen, zodat hij 's nachts in de opvang kan slapen. ,,Ik heb m'n trots, ga mensen niet lastigvallen. Veel mensen kennen me en geven wat.’’ Toch zijn er nare momenten. ,,Ik word uitgescholden. ‘Junk’ of ‘schooier’ noemen ze me dan. Dat maakt me pessimistisch. Soms heb ik te weinig geld voor de opvang en slaap ik op straat. Zeker in de winter is dat pittig. Als het regent, geven mensen minder snel. Dat merk je heel goed.’’

Quote

Ik heb m'n trots, ga mensen niet lastigval­len. Veel mensen kennen me en geven wat.

Erik de Winkel

Zwarte schaap

Een gelukkig mens is hij wel. Hij is aan de straat gewend geraakt. ,,Ik vind het niet meer zo erg. Je went eraan en hebt goede en slechte dagen. Ik was ook altijd al het zwarte schaap van de familie, iemand die anders leefde dan de rest.’’ 

Momenteel zit De Winkel in een begeleid wonen-traject om een eigen huisje te krijgen. Hij barst van de energie en wil iets van z'n leven maken. Z'n grote passie, tekenen, helpt hem daarbij. In het multifunctioneel centrum is hij er dagelijks ruim twee uur mee bezig. ,,Écht leven van de kunst, dat wil ik. Schilderijen maken, die verkopen aan galerieën. ‘Doe wat je goed kan en wat je leuk vindt’, zei mijn vader altijd. Die woorden heb ik onthouden en ga ik opvolgen.’’ 

Volledig scherm
Dakloze Erik De Winkel zit met zijn tekeningen vooraan op de Molenstraat . Nijmegen, 12-11-2018 . © Gerard Verschooten
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.