Maisy Peters: 'Ik vermijd nog steeds de bepaalde plekken'

Ik werd gepestIn de Week tegen pesten vertellen slachtoffers van pesten wat ze is overkomen. Elk uur presenteren we een nieuw pestverhaal. Dit is het verhaal van Maisy Peters, 24 jaar, uit Arnhem. 

Waar en wanneer werd je gepest?

,,Vroeger zat ik op Basisschool Op Weg in Ooij. In groep drie is het pesten begonnen, ongeveer 18 jaar geleden.’’

Waarom werd je gepest?

,,De reden van het pesten, is voor mij altijd een raadsel geweest. Ik was niet zo populair als de andere kinderen. Ook mijn moeder behoorde niet tot de ‘populaire groep’. Ook zij is vroeger gepest, omdat ze rood haar en ook sproeten had. Al had ik geen rood haar en ook geen sproeten, toch was ik de pineut.’’

Wat deden de pesters?

,,Ik werd buiten gesloten, mocht nooit meedoen met de anderen. Met gym was ik altijd de laatste die werd gekozen als we groepen moesten maken. Als we maatjes moesten maken in de klas, moest de leraar mij uiteindelijk bij iemand neerzetten, of was ik de laatste die overbleef met iemand anders. Diegene zuchtte dan of er werd gelachen. Na school ging je vaak bij je vriendinnetjes spelen. Óf ik was thuis, óf ik werd gevraagd door meiden die op dat moment niemand beters konden krijgen. Dan was het die middag heel leuk, tot de volgende dag, dan ging het weer hetzelfde als altijd. Op een dag was ik op het schoolplein, ik stond daar weer alleen. De ‘grote’ jongens waren aan het voetballen, ik werd geraakt door de bal, op mijn hoofd. Op dat moment viel ik op de grond en was ik even de weg kwijt. Niemand hielp me, ze lieten me liggen. Ik voelde me alleen.’’

Quote

De ‘grote’ jongens waren aan het voetballen, ik werd geraakt door de bal, op mijn hoofd. Op dat moment viel ik op de grond en was ik even de weg kwijt. Niemand hielp me, ze lieten me liggen.

Maisy Peters

Welke gebeurtenis maakte de meeste indruk op je?

,,Het moment dat ik op een stoepje zat op het schoolplein. Dit was één van de eerste momenten van het pesten. Het moment dat je beseft dat je er niet bij hoort. Er was een nieuw meisje op school gekomen en we konden het goed met elkaar vinden. De ‘populaire’ meiden vonden dat zij niet met mij om moest gaan. Ze stond met mij te praten en ze werd letterlijk meegetrokken door de rest van de meiden. Daar zat ik dan, alleen op het schoolplein, huilend achtergelaten. Dat gevoel is onbeschrijflijk, maar het doet zó veel pijn!’’

Wat was de impact van het pesten?

,,De impact van het pesten was dat ik me alleen voelde, ik hoorde er niet bij. Mijn ouders wisten van niets tot op een zekere avond.

,,Mijn ouders zeiden me dat ik moest gaan douchen. Op de douche stond ik voor de spiegel en keek naar mijzelf. Wat was er toch mis met me, waarom doet iedereen zo raar tegen mij. Ik wilde het niet meer, het deed mij pijn, en het maakte mij kapot van binnen. Ik pakte een handdoek uit de kast en bond deze om mijn keel. ‘Trekken, trekken’, is wat ik dacht, en wat ik ook deed. Ineens werd ik wakker op de grond. Het moment er tussenin kan ik mij niet herinneren, ik ben even buiten westen geweest. Hier ben ik zó van geschrokken, dat ik naar beneden ben gerend naar mijn ouders. Ik ben bij ze gaan zitten en zei: 'Ik was bijna dood.' Mijn ouders schrokken zich kapot. Toen heb ik ze alles verteld. 

,,De volgende dag hebben zij meteen actie ondernomen door naar school te gaan en te gaan praten met de leraren. Ook die waren erg geschrokken. Hierna merkten we iets of wat vooruitgang. Maar het duurde niet lang voordat alle pesterijen gewoon weer verder gingen. Ik durfde het thuis niet te zeggen, omdat ik bang was dat ik nog meer gepest zou gaan worden, omdat mijn ouders weer naar school zouden komen. Daarom heb ik dit al die tijd voor me gehouden. 

,,Ik bleef maar denken dat het leven voor mij niet leuk meer was. Ik wilde het gewoon niet meer en begon mijzelf te snijden in mijn polsen. Niet diep genoeg. De pesterijen hebben zeker aangehouden tot aan groep acht. Toen ik naar de middelbare school ben gegaan, is dit eindelijk gestopt. Een nieuwe kans, een nieuw leven.’’

Volledig scherm
Maisy Peters © eigen foto

Hoe heb je het pesten verwerkt?

,,Het pesten heb ik in zoverre verwerkt dat ik er niet dagelijks meer mee bezig ben. Maar het heeft mij heel erg beschadigd. Op het moment dat ik bij mijn moeder het dorp in rij, de Ooij, is het wel het eerste waar ik aan denk. Ook de plekken waar de personen rond lopen die mij gepest hebben, vermijd ik. Ik durf/wil ze niet onder ogen komen. Schaamte, angst, ik weet het niet. Maar ik vermijd het.

,,Ook ga ik niet zo snel alleen een ruimte binnen waar onbekende mensen zijn. Ik ben bang dat ze me anders vinden, dat ze mij aankijken, over mij praten. Tot voor vijf jaar terug was ik superonzeker.’’

,,Nu sta ik sterk in mijn schoenen, kom ik voor mijzelf op, en ik laat niemand meer vertellen wat ik wel of niet moet doen. Maar toch, vermijd ik nog steeds de bepaalde plekken. En wanneer ik personen tegenkom die mij gepest hebben, weet ik niet wat ik moet doen. Vaak loop ik weg of draai ik mijn rug er naar toe.’’

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.