Volledig scherm
PREMIUM
De Maartenskerk te Tiel. © Raphael Drent

De doden blijven gewoon in de stad

blogIn vroeger eeuwen werden doden begraven in of rond de kerk; vandaar de aloude naam kerkhof die nog steeds in zwang is voor begraafplaatsen. De doden bleven de levenden wat dat betreft dus ook letterlijk nabij. 

Er ging een stichtende werking vanuit: wie naar de kerk ging passeerde altijd de dodenakker. Een duidelijke oproep om te beseffen dat het aardse leven eindig is en het hemelse verdiend moet worden.

In de decennia die volgden verhuisden begraafplaatsen steeds meer naar de rand van de stad: uit het zicht omdat de grond in de binnensteden duur was, maar ook omdat mensen niet de hele tijd met de dood geconfronteerd wilden worden.

Een mooie uitzondering vind ik de aloude begraafplaats Ter Navolging in Tiel. Weliswaar niet hartje stad, maar wel op loopafstand van kerken waar de uitvaartdienst plaats kan hebben. Maar er is daar maar weinig plek en de kosten zijn hoger dan elders. Onlangs overleed Huub van Heiningen, de
éminence grise van de Tielse journalistiek, en hij mocht daar zijn laatste rustplaats vinden. Na een mooie requiemmis in de Dominicuskerk wandelden we in een stoet achter de kist aan naar Ter Navolging . Dat geeft waardigheid aan zo'n laatste tocht. 

Ze zoeken nog een bestemming voor de Sint Maartenskerk: misschien is er plek voor een herdenkingsmuur met alle namen van Tielenaren die overleden zijn? Het hoeft geen treurige plek te zijn. Het leven, ook van de overledenen, mag er gevierd worden. Het besef groeit dat met het klimmen der jaren de vergetelheid voor eenieder onherroepelijk dichterbij komt. Zo blijven de doden toch nog een beetje in de stad.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Rivierenland