Volledig scherm
PREMIUM
© Harold Schuil

Ik moest plechtig beloven dat ik echt het pontje zou nemen

BLOGToegegeven: het is meegevallen. Toen in de zomer bekend werd dat in het herfst de weg tussen Wageningen en Rhenen vier weken dicht zou zijn, had ik de vrees dat er een enorme verkeerschaos zou ontstaan.

Zeker omdat Gelderland en Wageningen het onzalige plan hadden opgevat om alle alternatieve routes af te sluiten en het verkeer met een grote boog via de Dreeslaan, de A12 en de Cuneraweg (N233) te laten rijden. 'Natuurlijk, want op die wegen rijdt normaal toch bijna geen verkeer...', dacht ik licht cynisch.

Het omrijden viel de A12 viel mee. Waarschijnlijk geholpen door het mooie weer en door de pure mazzel dat er geen grote aanrijdingen dwarszaten, marcheerde het. Al duurt het soms een kwartier om op de A12 te belanden vanwege de drukte bij Edese oprit. Dan maar met de fiets zullen velen hebben gedacht.

Wel leek het dagelijks wat drukker te worden op de Slagsteeg – één van de legale sluiproutes door het Binnenveld. Normaal rijdt daar bijna niemand, nu was het soms treintje-rijden over de deels onverharde weg.

Vaker dan eens bereikten ons berichten dat de verkeersregelaars op de Grebbedijk wel heel losjes waren met het doorlaten van sluipverkeer. Zelf maar eens de proef op de som nemen. Soepel? Ik moest een strenge verkeersregelaar met de hand op het hart beloven dat ik echt het pontje naar Opheusden zou nemen en niet zou doorrijden. ,,Denk er op, we kunnen het controleren!’’

Als het goed is, is de weg vandaag weer open. Het is meegevallen, maar het gevoel overheerst dat dat meer geluk dan wijsheid is geweest. En nu maar hopen dat Utrecht de N225 met rust laat.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

De Vallei