Volledig scherm
Joyce de Pavert © Marc Pluim

Joyce de Pavert vindt waterbeestjes vangen met kinderen prachtig

VrijwilligersDammen bouwen, shampoo maken, visjes vangen, een zeepbel om je heen maken: wie door het Watermuseum loopt ziet meteen dat dit een museum voor kinderen is. Dat is precies wat Joyce de Pavert er leuk aan vindt: ,,Ik hou ervan om met kinderen te werken.''

Vrijwilligers
Arnhem telt bijna 40.000 vrijwilligers. 'De Gelderlander' richt elke week de schijnwerper op een van hen.

Dat doet ze dan ook in maar liefst drie verschillende vrijwilligersfuncties. In de zomer begeleidt ze een kamp voor gehandicapte kinderen bij stichting De Wielewaal. ,,Alleen deze zomer niet, dan ben ik te druk.'' Daarnaast is ze al ruime tijd leidster bij scoutingvereniging Lido'76, én werkt ze dus bij het Watermuseum.

Evacuatiespel

Quote

Ik koos voor de opleiding omdat ik goed ben met cijfertjes, maar liever nog wilde ik met kinderen werken

Joyce de Pavert

De Pavert: ,,Ik doe van alles hier. Van helpen in het lab met allerhande proefjes met water, tot het begeleiden van het 'evacuatiespel'.'' Bij dat laatste wordt een watersnoodramp nagespeeld: kinderen moeten beslissen welke vijf dingen ze meenemen bij een evacuatie. ,,Veel van hen gaan meteen voor de mobiel en de laptop. Maar ja, bij een watersnoodramp is er geen stroom, en het netwerk ligt waarschijnlijk plat.''

Wat de kinderen zelf het leukst vinden? Stromenland, denkt De Pavert. ,,Bij stromenland kunnen ze dammen plaatsen. Als je die maar lang genoeg laat staan overstroomt de boel, dus het is hier meestal een enorm waterballet.''

Toen De Pavert bij het Watermuseum begon, drie jaar terug, stond ze vooral in het lab. ,,We doen daar elke keer andere proefjes. Nu zijn het waterbeestjes; we gaan dan met een schepnetje in de Jansbeek diertjes scheppen. Daarna mogen de kinderen ze determineren.'' Zijn ze toevallig al goudvissen tegengekomen? Lachend: ,,Nee, dat nog niet!'' Wel: andere kleine visjes, kikkervisjes en zelfs zoetwateroesters - er stroomt schoon water door de beek.

De Pavert groeide op in Baak, maar verhuisde op haar zestiende naar Arnhem. Daar begon ze enkele jaren terug met haar studie administratie. ,,Ik koos voor de opleiding omdat ik goed ben met cijfertjes, maar liever nog wilde ik met kinderen werken.''

Trots

Vanwege haar autismespectrumstoornis werd haar dat echter afgeraden. ,,Ze zeiden tegen mij: dan kun je niet met kinderen werken. Kinderen zijn te onvoorspelbaar.''

Het is een cliché: mensen met autisme kunnen niet tegen verandering. Maar voor iedereen werkt het weer anders, legt ze uit. Met enige trots: ,,Volgens mij heb ik inmiddels bewezen dat ik dat wel kan.''

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.