Volledig scherm
PREMIUM
Wim Bos is vrijwilliger bij het integratiehuis. © Gerard Burgers

Wim verruilde de Unox-soepzak voor een Eritrees koffietafeltje

vrijwilligersArnhem telt bijna 40.000 vrijwilligers. De Gelderlander richt elke week de schijnwerper op een van hen. Vandaag: Wim Bos.

Vrijwilligers

Arnhem telt bijna 40.000 vrijwilligers. ‘De Gelderlander’ richt elke week de schijnwerper op een van hen.

Wim Bos (nèt 52: hij is nú jarig) is niet alleen vrijwilliger: hij is mede-oprichter van de stichting waarvoor hij actief is. Dat is de Stichting Integratiehuis, die zich inzet voor de ondersteuning van immigranten. 

Bos groeide op in Zwolle, en werkte lange tijd in de voedingsindustrie. ,,Ik hield me bezig met productontwikkeling en innovatie. Die Unox-soep in zak: daaraan heb ik gewerkt.” Hij verhuisde tien jaar geleden van Amsterdam naar Arnhem toen hij aan de slag ging voor Heinz in Nijmegen. Tegenwoordig werkt hij als zzp-er op het gebied van maatschappelijke vernieuwing, onder meer voor de Koepelkerk in Arnhem. 

Korte adem
Bos startte het integratiehuis in 2016, toen de immigratiestroom in Nederland piekte. ,,We voelden dat er een behoefte bestond.” De insteek: de integratie en participatie van ‘nieuwe Nederlanders’ - veelal jonge Eritreeërs - bevorderen. ,,Het duurt even voordat het vertrouwen er is en je elkaar begrijpt”, legt Bos uit. 

Dus richt hij zich op ondersteuning op de lange termijn. Dat gebeurt onder meer door middel van één-op-één-begeleiding, taalmiddagen en klusmiddagen. De producten die worden gemaakt, zoals kussentjes en een Eritrees koffietafeltje, worden verkocht.

Achter die koffietafel blijkt een heel ritueel te zitten: de koffie wordt eerst vers gebrand, en dan gezet - een proces van zo'n 2,5 uur. De heren hebben het tafeltje gemaakt, de dames zetten de koffie. Want de rollenpatronen zijn nog een stuk traditioneler binnen deze groep migranten, weet Bos. Iets wat hij graag ziet veranderen, maar dat gaat niet één-twee-drie’. Integratie is geen traject van korte adem, vindt hij.

Liever een club
,,Er gaat al heel veel goed”, benadrukt Bos. ,,Maar er zijn mensen die achterblijven.” En die wil hij verder helpen. Daarbij is het belangrijk dat de vrijwilliger niet boven, maar náást de migrant staat: ,,We opereren vanuit een idee van gelijkwaardigheid.”  Het Integratiehuis ziet hij liever als een club dan als een hulpverleningsinstelling. ,,Het is belangrijk dat mensen zeggen: ik heb hier ook wat te bieden. Dat wíllen ze ook, ze weten alleen niet altijd hoe.” 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Arnhem

Arnhem e.o.