Volledig scherm
PREMIUM
Vanessa Holthaus. © Herman Stöver

Afscheid nemen

column,,Partir, c’est mourir un peu.’’ De eerste keer dat ik deze dramatische woorden hoorde, was toen ik in groep acht meedeed aan de eindmusical ‘De Spettershow’. Destijds verliet ik mijn vertrouwde basisschooltje met pijn in het hart.

 Tegenwoordig heb ik aan het einde van elk schooljaar zo’n klein, dramatisch afscheidsmomentje. Vreselijk. De eerste week is het nog even wennen, namen leren kennen, wie zit waar? Af en toe wandelt een leerling van mijn vorige klasje nog per ongeluk zijn lokaal van vorig jaar binnen, om met een rood hoofd zo subtiel mogelijk de klas weer te verlaten en zich naar zijn nieuwe lokaal te haasten. 

Hoewel 
het inmiddels bijna een jaar geleden is dat de 32 kindertjes nog met het strandzand tussen de tenen verlegen of juist druk kletsend hun nieuwe klas binnen kwamen, lijkt het gisteren. En nu is het vakantie, eindelijk! Dat laatste dagje blijft raar. Beetje opruimen, beetje spelletjes doen, beetje buiten spelen, beetje lieve cadeautjes krijgen. Ik ken jullie nu eindelijk een beetje en nu gaan jullie alweer weg! Stiekem is deze juf daar nog helemaal niet aan toe. En ik weet dat je de eerste week in je nieuwe klas nog komt kletsen, maar langzaamaan zijn jullie van je nieuwe meester en niet meer van mij. Snif.

Loslaten, heet dat? Ik probeer er een gezellige ochtend van te maken en dat wordt het ook. Tot om 
12 uur de bel gaat. Een laatste bemoedigend praatje van de juf, die zelf wat bemoedigende woorden nodig heeft maar zich niet laat kennen. Met een brok in mijn keel en vochtige oogjes geef ik jullie alle 32 glimlachend een hand. Gelukkig blijft mijn klassendienst plakken en krijg ik een dikke knuffel.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Ede

De Vallei