Compost

In een klein potje zit rilette van gans, met zo'n lekker vetlaagje. Als je dat dipt met een krokant toastje en je doet er ook nog een beetje extra zout over, is het hemels. Beter als de beste friet met mayo.

Een fijne Nijmeegse kok had dit gerecht voor het gezelschap klaargemaakt. Bij de ganzenborst lagen ook boterige oesterzwammen, die groeien op het koffiedrab dat het Radboud Ziekenhuis voor de paddenstoelenkweker verzamelt. En van de begeleidende aardpeer was het schilletje niet weggegooid, maar gebruikt om een krokant chipje van te maken.

Koken met afval is dat dus eigenlijk. En zelf ook geen afval creëren. Hoe knap is dat, als je in een restaurant toch dagelijks heel hard moet bikkelen om alle borden weer op een mooie manier gevuld te krijgen.

Ik dacht aan een kennis, die vertelde dat hij na tien maanden voor het eerst zijn grijze container vol had en aan de straat had moeten zetten. Waarop een ander reageerde dat dat best wel vroeg was. Die van hem was nog niet voor de helft vol. Deze man gooit ook zijn oude spijkerbroek op de composthoop. Citrusschillen kunnen ook, zolang het er niet teveel zijn, weet hij. En katoenen onderbroeken die versleten zijn, kunnen er ook gewoon bij. Gewoon laten vergaan en hoppa, weer op de het land.

Ik vind mezelf best een bewust mens als het gaat om natuur. Onder de gootsteen hebben we een krat waar papier en plastic in gaan, batterijen en glas lever ik netjes in en het groen gaat op de compostbak.

De kok, de über-afvalscheider en de paddenstoelenkweker openen weer eens mijn ogen. Ik denk het best wel aardig te doen, maar dat valt tegen.

Want eerlijk is eerlijk, bij mij gaat de grijze container toch gewoon iedere keer weer aan de straat.

Ellen Willems is nieuwsgierig naar de herkomst van voedsel. Passie voor natuur, koken en moestuinieren.

Columns