Heb jij geen man?

Column,,Wel ieder jaar iets anders doen hier.’’ Het komt er wat dwingend uit. ,,Je kan niet ieder jaar spruiten doen op deze plek. Niet altijd hetzelfde, wisselen met de vakken.’’

Volledig scherm
Ellen Willems © Jan van den Brink

Hij heeft zijn handen diep in de zakken van zijn jas gestoken en een muts op zijn hoofd. Vies weer, zegt hij.  Het is koud met wind, die alles nog kouder maakt. ,,Ik ga terug naar Turkije’’, vertelt hij. Na bijna 40 jaar houden ze het hier voor gezien. ,,Mijn vrouw heeft een slechte heup.’’ Ik weet niet precies wat dat er mee te maken heeft, maar ik kan me voorstellen dat die handicap net iets minder erg is in zonniger klimaat.

Na jaren op een wachtlijst kreeg ik eind december een telefoontje. Iemand heeft zijn volkstuin opgezegd en ik mag voor 3 euro in de maand een fraai groot stuk grond vlakbij huis pachten. Ik heb al heel wat meters bramen, uien, kroppen sla en druivenranken, maar als ik een zadenwinkel ben, voel ik dat ik meer meters nodig heb. D'r is nog een wereld te zaaien en te oogsten, dus kom maar op met die meters. 

Vandaag is de overdracht. Hij staat al bij het tuinhek en ik ben de enige mens die aan komt lopen. Zelfs als ik hem al een hand heb gegeven,  lijkt hij niet te kunnen geloven dat ik de nieuwe tuinder ben.  

De handpomp was vreselijk duur om aan te leggen, begint hij. Maar liefst 16 jaar heeft hij hier getuinierd. De buurman aan de ene kant is heel slordig, deelt hij nog even een ergernisje. Hij heeft stukken laminaat gebruikt om de afscheiding wat te dichten. Ik duw er tegen aan met mijn voet en hij schudt zijn hoofd.,,Laten staan,  dat is tegen de konijnen.’’

Hij kijkt hoe ik met mijn laars het blad veeg van het verharde terras.  Om te zien hoe groot de picknicktafel kan worden op deze plek. Ik zie me hier wel zitten op een zonnige zaterdagavond na een dag schoffelen. Ik pak een kapotte tegel en leg die elders neer. 

Heb jij geen man? Dit kan niet voor een vrouw, zegt hij. Ik glimlach en geef hem een hand. Ik zal goed voor je land zorgen, zeg ik bij het afscheid. En van spruiten houd ik niet.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Hoopje blad
    PREMIUM
    Column Ellen Willems

    Hoopje blad

    De egel leeft nog. Maar de enorme snee aan de zijkant van zijn stekellijf ziet er ernstig uit. Levensbedreigend, zo’n steek met een riek, blijkt een kwartier later, als het dier dood in de tuin ligt. De aanstichter was op internet nog aan het zoeken wat de beste remedie is voor een egel met een oorlogswond. Maar hij kan nu een schop zoeken en het beest begraven. De kinderen leggen er een bult bladeren bovenop. Want daar houden egels van, hadden ze op school geleerd.

Columns