Het worstmoment gaf altijd het startpunt van een fijne kerst aan

Column Ellen WillemsWe gingen lopend naar de kerk. Eindelijk in mijn nieuwe jurk met maillot met bescheiden glitter. Ook toen lag er nooit sneeuw met kerst, maar was het wel nattig. De man achterin de kerk verkocht de boekjes, die met kerst altijd een upgrade hadden ondergaan qua vormgeving. 

Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Jean-Pierre Jans

Ik luisterde naar de liedjes van het kinderkoor, strekte mijn nek uit om het toneelstukje te zien en vaste prik was het in de rij wachten met mijn zusje tot we bij de kerststal konden kijken.

Als je een kwartje in de engel gooide, knikte de engel als dank. Magisch, vond ik dat. Ik beken dat het zelfs tot een eind in de middelbare schooltijd duurde, voordat ik geen kleingeld meer in de engel gooide. 

Bij thuiskomst was het dan echt kerst. Mijn vader en moeder wensten elkaar een zalig kerstfeest en we kregen een kus en omhelzing. De lampjes in de kerstboom gingen aan, mijn zus en ik deden om en om met de aansteker de kaarsjes in het hele huis aan en daarna moesten alle lampen uit. Ja, ook die van de wasemkap. 

Quote

We aten geen verse worst, mijn moeder vond dat braden op kerstavond stinken

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Columns