Volledig scherm
PREMIUM
© Jan Ruland van den Brink

Kippenslacht

columnEen kipdijfilet of een kippebout bestel ik bijna achteloos bij de slager. Ik vraag me altijd af of het fatsoenlijk vlees is en of het dier scharrelmomenten heeft gekend. Maar nadenken over de slacht, doe ik daar niet. En dan bedoel ik echt nadenken over de manier waarop die kip aan haar einde is gekomen. Het moment van het mes door de keel, zeg maar.

Twaalf weken heb ik de familie Beks gevolgd. Deze dappere familie adopteerde 3 eieren, legde die in een broedmachine op het dressoir en vertroetelde de kuikens totdat ze slachtrijpe kippen waren, met als doel gebraden kip. Na 12 weken ging het mes in de kip. Vader sneedt de slagader door en dochterlief hielp met het plukken van haar lievelingskip. Het weekend eten ze kippepoten. 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Columns