Puntzak friet

ColumnWe stoppen met de puntzakken friet! Het staat in een whatsappje met een big smile erachter. Ik denk dat het wel goed komt, schrijft hij er achter. Spannend dus. Hoe een zak friet een grote stap kan zijn.

Hij en zijn broer zijn opgegroeid aan de oevers van het Pannerdens kanaal. Opa voer mensen met een pont over het water en in het restaurant konden mensen een schnitzel eten. Zo was het al heel lang en al heel lang was het zo goed. 

Quote

Maar innoveren? Dat is niet wat de mensen gewend zijn, was steevast het antwoord als de drang om te veranderen ter sprake kwam

De broers zagen het harde werken, maar dat weerhield hen niet van de wil om allebei kok te willen worden. Ver weg van het Pannerdens Kanaal begon de leerschool bij de grote koks van ons land. Met continue in het achterhoofd dat restaurant daar aan het water dat opvolgers nodig had. Dat familiebedrijf dat het verdiende om in die familie te blijven. De liefde voor de plek was er zeker, maar om met al die opgedane kennis nu een leven lang varkenshaasjes met puntzakken friet te bakken.  

De zaak werd van hen. Maar innoveren? Dat is niet wat de mensen gewend zijn, was steevast het antwoord als de drang om te veranderen ter sprake kwam. 

Bijna 2 jaar hebben de broers het restaurant van weleer in stand gehouden. Alles bleef bij het oude. De inrichting, de bierviltjes en de dame blanche op de kaart. Alleen in een ander deel van het restaurant leefden ze zich uit met een parade van wat ze allemaal nog meer konden. Kijk eens wat we kunnen, leek daar boven de gevel te staan.

Inmiddels heeft de buitenwacht van ver dat hoekje in het restaurant ontdekt. De reacties zijn laaiend en d'r lijkt in de verte zelfs een ster te fonkelen. En de dorpelingen? Die zijn trots dat in hun dorp Michelin misschien wel aanlegt. 

Het was een jarenlange spagaat, maar de innovatieve poot heeft gewonnen. De puntzakken friet komen over een maand het restaurant niet meer in. Varkenshaas nog wel, maar wel urenlang gegaard op 65 graden, krokant opgebakken en geserveerd met een jus van Iberico-afsnijdsels. 

  1. Hoopje blad
    PREMIUM
    Column Ellen Willems

    Hoopje blad

    De egel leeft nog. Maar de enorme snee aan de zijkant van zijn stekellijf ziet er ernstig uit. Levensbedreigend, zo’n steek met een riek, blijkt een kwartier later, als het dier dood in de tuin ligt. De aanstichter was op internet nog aan het zoeken wat de beste remedie is voor een egel met een oorlogswond. Maar hij kan nu een schop zoeken en het beest begraven. De kinderen leggen er een bult bladeren bovenop. Want daar houden egels van, hadden ze op school geleerd.

Columns