Wijn en vrouwen

(W)ETENWe moeten eerst bidden. Een gepassioneerd gebed in het Baskisch volgt. Geen idee waar ik amen op zeg, maar ik heb iets opgevangen over bescherming van wijn en eten. Dat lijkt me uitstekend. Wijnboer Victorino, 90 jaar inmiddels en stichter van een Rioja-imperium van 130 hectare, heeft zijn eerste glas al op. Die pakken ze hem niet meer af.

Volledig scherm
© Joost Hoving

Het is drie uur en de kok zout de lamskoteletten voordat ze boven het vuur gaan. De wijnfles gaat nog eens rond. Net als de schaal met bloedworst, witte bonen met spek, aardappels en gebakken paddenstoelen. Ik ben twee uur geleden uit het vliegtuig gestapt maar lig nu al in een bad van gastvrijheid.

Victorino laat zijn spierballen zien. Zijn handen als kolenschoppen vielen me meteen al op. Daarmee groef hij een gang als jonge vent van maar liefst 2.000 meter lang. De directie van Mercedes Benz heeft hier nu een opslag van wijnen, zie ik op het naambordje van het gietijzeren hek. Verschillende voetbalhelden ook.

En Victorino zelf? Die heeft een eigen grot waar hij 3.000 flessen bewaart. Allemaal zonder etiket, maar hij weet wat er in zit. Hij wijst op een kistje dat boven op zijn wijncollectie staat. Voor zijn as, vertelt hij. Ooit blijft hij voorgoed in zijn wijnkelder.   

Zo ver als ik kan kijken, zie ik zijn druivenstokken. Miljoenen flessen wijn zijn hier gemaakt en zijn kinderen en kleinkinderen zetten het voort, zo verzekert hij mij.  Zijn grootste zorg vijf jaar geleden was dan ook wat hij toch moest gaan doen als hij echt oud zou zijn. Zitten en kijken naar het land, had zijn vrouw geantwoord. Omdat nergens een punt was waar hij alles kan overzien, bouwden zijn kinderen een toren voor hem.

Ik loop achter hem aan over de wenteltrap. Ik met de glazen, hij met een fles cava onder de arm. Eenmaal boven in de glazen toren zien we de zon onder gaan. Op ieder raam staat een naam van een kleinkind. En boven hem de namen van alle apostelen. De kurk knalt van de fles. ,,Op God, die mij wijn en vrouwen gaf.’’

Volledig scherm
Ellen Willems © Jan van den Brink
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Hoopje blad
    PREMIUM
    Column Ellen Willems

    Hoopje blad

    De egel leeft nog. Maar de enorme snee aan de zijkant van zijn stekellijf ziet er ernstig uit. Levensbedreigend, zo’n steek met een riek, blijkt een kwartier later, als het dier dood in de tuin ligt. De aanstichter was op internet nog aan het zoeken wat de beste remedie is voor een egel met een oorlogswond. Maar hij kan nu een schop zoeken en het beest begraven. De kinderen leggen er een bult bladeren bovenop. Want daar houden egels van, hadden ze op school geleerd.

Columns