Volledig scherm
PREMIUM
Fadi Esak: "Ik was 3 en heb amper herinneringen aan Irak." © Cees Elzenga / hetoog.nl

Fadi vluchtte uit Irak en helpt nu zelf mensen in Glanerbrug: ‘Steuntje in de rug’

GLANERBRUG - Hij was als jonge vluchteling afhankelijk van de hulp van onbekende buren en hulpverleners. Nu hij zelf volwassen is, doet Fadi Esak uit Glanerbrug graag iets voor anderen. Hij praat over vooroordelen en kansen grijpen.

Hij staat aan de vooravond van het afronden van de studie commerciële economie aan Saxion. Niet gek voor een Iraakse vluchteling die na de basisschool het advies VMBO-kader kreeg. Maar wie verwacht dat Fadi Esak een lange neus trekt naar zijn toenmalige onderwijzers nu hij zijn HBO-diploma bijna op zak heeft, heeft het mis. "Op dat moment was het mijn situatie en mijn niveau", zegt hij.

Zelf uitzoeken

„Waar vriendjes en vriendinnetjes lekker met hun ouders een dictee konden oefenen, moest ik het zelf uitzoeken. Niet omdat mijn ouders niet wilden helpen, maar ze waren de Nederlandse taal nog niet machtig genoeg om mij te kunnen overhoren. Het heeft bij mij wel heel sterk het gevoel naar boven gehaald dat ik mijn ouders trots wilde maken."

Het zal de basis blijken voor zijn leven en zijn plannen nu. Eerst terug naar 1998 als de ouders van Fadi Esak besluiten het door oorlog verscheurde Irak achter zich te laten en een veilige haven voor hun gezin te zoeken in Nederland. De jarenlange oorlog en dreiging hebben hun tol geëist, want naast het gezin van Fadi, trekken ook ooms, tantes, opa's en oma's de wereld over om het geweld te ontvluchten.

In Enschede

Volledig scherm
© Cees Elzenga / hetoog.nl

Fadi belandt na omzwervingen in verschillende asielzoekerscentra in Enschede. Glanerbrug om precies te zijn. Terugkijkend op die periode zegt Fadi dat hij diep respect heeft voor zijn ouders. „Ik was nog maar drie toen we naar Nederland kwamen en mijn ouders hebben de angst en de stress die zij voelden door hun vlucht nooit naar mij laten blijken", zegt Fadi.

Hij was nog klein en heeft het asielzoekerscentrum niet als vervelend ervaren. Hij is er niet door getekend, maar wel door gevormd.

"Voor mij was het net als met een grote familie in een heel groot huis wonen met lange gangen en heel veel kamers. Dat kinderen niet allemaal dezelfde taal spraken, maakte voor mij niks uit. Ik denk dat het voor de kinderen minder heftig is dan voor ouders. Die laten huis en haard achter en vluchten met al hun herinneringen en geschiedenis naar een volkomen vreemd land. Ik was 3 en heb amper herinneringen aan Irak."