Volledig scherm
PREMIUM
Wilco Louwes. © Lars Smook

‘In het stadhuis van Enschede geen zorgen over wijkteams? Dan ga ik me zorgen maken’

In een zaaltje in Arnhem is afvalminnend Nederland onlangs bijgespijkerd over de ‘diftar-paradox’. Een kekke term die is bedacht door de afvalinzamelbranche om te verklaren dat het succes van het afvalbeleid zó groot is, dat in veel gemeenten de heffing stijgt. Terwijl in communicatiepakketjes van wethouders die afgelopen jaren diftar invoerden, zoals in Enschede, nog de kreet ‘diftar is goed voor uw portemonnee’ werd geadviseerd. Google deze slogan en u begrijpt wat ik bedoel.

Framen

Quote

Noem het een diftar-paradox, ik noem het 1+1=2

Noem het een paradox; ik noem het 1+1=2. Bij diftar betekent minder restafval ook minder belastinginkomsten. Je kon op een bierviltje berekenen dat de heffing links- of rechtsom uiteindelijk stijgt. Inmiddels adviseren ambtenaren andere ambtenaren om te framen (ja, er staat letterlijk framen) dat diftar zorgt voor een minder snelle kostenstijging. Een sterk staaltje propaganda waar je inhoudelijk vraagtekens bij kan zetten.

Ik moest denken aan de diftar-paradox toen ik las over de problemen bij de sociale wijkteams in onze stad. Wijkcoaches komen om in het werk, achterstanden zijn groter dan de jaarproductie. Als de gemeente financieel niet zou bijspringen was de organisatie al omgevallen. In het stadhuis maakt niemand zich zorgen over de toekomstbestendigheid van de wijkteams. Dan ga ik me dus zorgen maken.