Volledig scherm
Anwar Manla Sadoon © Marina Popova

Anwar burgert in: Missie (1)

De buurvrouw van mijn moeder mag naar Nederland komen. Dat vertelde mijn moeder me deze week. Kun je mij ook niet over laten komen?, vroeg ze. Zij, mijn vader en mijn broer zitten nog steeds in Syrië, in Aleppo. Ze hebben geen huis meer. Ik hoop dat het me lukt om ze naar Nederland te halen, maar hoe?

In Syrië gebeurt er altijd wat bijzonders tijdens feestdagen. Dan laat de president gevangenen vrij, bijvoorbeeld. Of hij laat studenten die hun eerste studiejaar niet in twee jaar hebben gehaald, toch doorstuderen. De regel is dat je dan moet stoppen met de studie. Dit soort beslissingen maakt mensen dankbaar.

In Syrië kun je ook een politicus opwachten als je iets voor elkaar wilt krijgen. Met een beetje geluk zet hij zijn handtekening en is het geregeld. Een zelfmoordpoging doen, helpt daar ook. Ik begrijp waarom sommige vluchtelingen dat doen als ze boos of wanhopig zijn. In Syrië werkt dat.

Hier niet. Eén en één is hier altijd twee, nooit twee-komma-nog-wat. De buurvrouw van mijn moeder mag naar Nederland komen, omdat er een regel is die dat bepaalt. Zo'n regel heb ik nog niet voor mijn ouders gevonden.

Ik wil een video maken waarin ik de baas van Nederland vraag om mijn ouders over te laten komen. Ik dacht aan Koning Willem-Alexander. Mijn vriendin zei dat dat geen zin heeft. Als ik de video voor de moeder van de koning opneem dan? Zij is zelf een moeder. Nee, zei ze, helpt ook niet. Voor premier Mark Rutte? Nee, zei mijn vriendin, ook hij is niet de baas.

In Syrië heb ik een mooie jas. Ik vroeg mijn moeder of ze die aan haar buurvrouw wil meegeven. Dat wilde ze niet. Ze wil de jas bij zich houden, alsof ik het ben. Ze zei: Ík kom met jouw jas naar Nederland. 

Deze column komt tot stand met hulp van de redactie.