Volledig scherm
De Nijmeegse cabaretier Pieter Derks. © Paul Rapp

Dochter Pieter Derks werd te vroeg geboren: ‘Ze wisten niet of ze de operatie zou overleven’

Zondag is het ‘Wereldprematurendag’. De jongste dochter van cabaretier Pieter Derks werd zeven weken te vroeg geboren. Onzeker was of ze zou overleven. De Nijmegenaar, ambassadeur van All4small, doet voor het eerst zijn verhaal.

Zo’n 15.000 baby’s zijn het, die jaarlijks in Nederland te vroeg worden geboren. Duizend van hen overlijden als gevolg van hun vroeggeboorte. ,,Ik ben ontzettend dankbaar voor al het onderzoek dat heeft geholpen mijn dochter Bobbie in leven te houden’’, vertelt de Nijmeegse cabaretier Pieter Derks. ,,Ik weet niet wat er met haar gebeurd was als ze tien jaar en een heleboel wetenschappelijke onderzoeken eerder geboren was.’’

Hij wil zijn verhaal doen omdat hij ambassadeur is van All4small, een stichting die geld inzamelt voor onderzoek naar kinderen die te vroeg geboren zijn. Hij is dat samen met de Ubbergse D66-voorman Rob Jetten, die dit interview heeft voorgesteld en daarbij aanwezig is.

Derks moest vorig jaar een deel van zijn theatertournee afzeggen. Met een foto op Instagram maakte hij wereldkundig vader te zijn geworden van een dochter, die zeven weken te vroeg geboren was door een darmprobleem.

Hoe onverwacht was het dat dit moest? Waren er voortekenen, zat er iets aan te komen?
,,Nee, nou ja, er zat op zich wel een kind aan te komen, dat had ik echt wel in de gaten, haha. Maar nee, zonder flauwekul: ik was aan het schrijven voor een nieuwe show en wist dat we ergens eind oktober een dochtertje zouden krijgen. Het idee was dat ik nog net even de voorstelling in de steigers kon zetten en tussendoor ‘even’ een kind zou krijgen.

Maar mijn dochtertje Bobbie is totaal onverwacht vroeg geboren. De zwangerschap was prima, de eerste twee kinderen waren ook gewoon thuis geboren, niks aan de hand. Mijn vrouw werd midden in de nacht wakker, stootte me aan en zei: ik voel het kindje niet meer bewegen. En ik dacht, ja, nou ja, het is half vijf en ik wil slapen.

Dus ik zei: laten we morgenochtend even afwachten. Op gegeven moment voelde ze ook weer een klein beweginkje en zijn we toch weer gaan slapen. Er was ook verder geen enkel signaal dat er iets aan de hand zou zijn.

De volgende ochtend hebben we toch de verloskundige gebeld. We werden meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis. En dan ontmoet je het briljante van de medische wetenschap: de professor die dienst had maakte een echo en zag dat er iets niet goed was bij de baby in de buik. Vanaf dat moment zijn ze het gaan monitoren. De volgende ochtend is besloten Bobbie toch maar meteen te halen om haar te kunnen opereren aan haar darmen.

Quote

Mensen zijn dag en nacht bezig kinderen te redden

Pieter Derks, cabaretier

Dus het was binnen 24 uur van ‘prima zwangerschap, niks aan de hand’ naar ‘op de intensive care met je baby van twee kilo’. Ze zijn een paar uur bezig geweest om haar stabiel te krijgen. Ze had pijn, moeite met ademen. Op een gegeven moment zeiden ze: nu begint het pas, we gaan opereren en het is de vraag of ze de operatie zal doorstaan.

Dan is ze stabiel, denk je ‘we hebben het gered’, en dan zie je haar weggaan naar de operatiekamer en weet je niet of ze het zal overleven...
 Dat was het moeilijkste moment misschien wel. We dachten van tevoren dat de geboorte het moeilijkste gedeelte zou zijn. Dat als ze eenmaal geboren was, het bijna vanzelf wel goed zou komen met al die heel erg knappe mensen in het ziekenhuis. Maar juist ná de geboorte, was het het meest spannend.


Misschien was dat ook wel omdat, vanaf moment dat ze er was, we er helemaal niet over hadden nagedacht wat er dan zou gebeuren. Dus het was eigenlijk heel erg schrikken om te horen dat ze na al die uren dat ze al met haar bezig waren geweest, nog niet aan de echte problemen waren toegekomen. Want ze vertelden gewoon: we gaan nu opereren, maar we weten niet of het goed gaat komen. En ze wisten ook niet of ze de operatie zou overleven.’’

Volledig scherm
Pieter Derks: ,,Het is zó intens, je maakt alles zo intens mee met de verpleegkundigen en de artsen.’’ © Getty Images

Dan gaat ze die operatie in. Is dat een moment van toch een soort afscheid nemen, omdat je niet weet of ze het overleeft?
,,Eh... een beetje… nou ja... ook weer niet... we hadden afgesproken dat we na de operatie, mocht het mis gaan, nog de gelegenheid zouden krijgen afscheid te nemen. En je kunt ook niet zoveel doen. Ze ligt in een couveuse aan allemaal slangetjes. We konden haar niet vasthouden, konden alleen maar naar haar kijken en influisteren dat ze vol moest houden. Dus dat hebben we gedaan.

Het was op zich heel verschrikkelijk. Dan word je afgevoerd en moet je in een kamertje wachten. Dat is klote. Gelukkig kregen we meteen na de operatie te horen dat het allemaal goed zou komen. Natuurlijk, de eerste dagen na de operatie moest ze eerst nog maar door zien te komen. Maar ze herstelde goed. We wisten wel dat het een traject van maanden ging worden, en het blijft altijd spannend omdat er altijd iets mis kan gaan.’’

Op een gegeven moment gingen jullie naar huis, zonder jullie dochter. Hoe is dat dan: naar huis gaan, wetende dat je een kind hebt dat er niet bij is?
,,Dat is raar. We lieten haar wel met heel vertrouwen achter. Weet je wat raar is: die eerste week op de intensive care, daar hebben we soms heimwee naar. Omdat het ergens ook een hele fijne tijd is.

Het is zó intens, je maakt alles zo intens mee met de verpleegkundigen en de artsen. Die zijn allemaal ook heel open, bespreken alles met je, alle afwegingen die ze maken. En alle overbodige praatjes, de ditjes en datjes uit het leven, worden overgeslagen. Dus je bent bezig met iets heel wezenlijks. Dat is ergens ook een heel mooi gevoel, heel intiem.’’

Je bent na een maand weer gaan werken.
,,De eerste tijd was het, met ook nog twee kinderen thuis, een logistieke ramp. Mijn vrouw mocht door de keizersnee nog niet autorijden, Bobbie lag nog in het ziekenhuis en daar moesten we veel heen. Werken was geen optie.

Op een gegeven moment was duidelijk dat Bobbie nog even in het ziekenhuis moest blijven, maar dat het echt goed ging komen. Dus heb ik daarna de draad qua werk weer een beetje opgepakt. Ik kwam op het punt dat ik een deel van de try-outs had afgezegd en dat er al wel een hele theatertournee was geboekt. Als ik nog meer try-outs zou gaan missen, dan moest ik het hele seizoen afzeggen. Je kunt niet met je eerste probeersels voor een zaal met 500 man gaan staan.’’

Quote

Ze wisten niet of ze de operatie zou overleven

Pieter Derks, Cabaretier

Dan ga je weer optreden. Was de Pieter Derks van voor en na de geboorte van je dochter een ander mens?
,,Eh…ja…deels misschien. Ik merkte wel dat het me iets makkelijker afging, gek genoeg, omdat het me minder kon schelen. Ik stapte makkelijker het podium op en was minder bezig met ‘o is het wel leuk of goed genoeg, klopt het wel wat ik zeg of vindt?’ Ik durfde veel makkelijker heel uitgesproken dingen te zeggen, omdat ik dacht: het is niet het belangrijkste. Dus het gaf ook een soort vrijheid.”

Je hebt het verhaal over de vroeggeboorte van je dochter ook gebruikt in je show.
,,Dat moest wel. Ik had een deel van de voorstelling al geschreven. Ik weef wat ik meemaak met mijn kinderen wel vaker door mijn optredens heen, het was nooit de hoofdmoot van de voorstelling.

Dat probeerde ik weer: ik begon over de marktwerking, tankstations, andere dingen. En na 20 minuten of zo liet ik even wat vallen over mijn dochtertje en dat ze nog in het ziekenhuis lag. En ik voelde aan de hele zaal: waarom heeft hij dit niet eerder verteld? Dus het was een beetje raar om het er niet over te hebben en het onbelangrijk te maken. Na twee, drie try-outs was duidelijk: ik moet ermee beginnen en de situatie uitleggen zoals het is.”

Is het moeilijk er lollig over te doen?
,,Nee, het is eerder zaak om de mensen mee te krijgen in die lol, dan dat ik het zelf moeilijk vind. Ik vond het heel leuk er grapjes over te maken, maar voor de zaal is het een zwaar thema, dus het was even zoeken naar de goede toon. Zorgen dat er geen loden deken over de zaal kwam.’’

Prematuur
Een baby wordt prematuur genoemd als het meer dan drie weken eerder wordt geboren dan na een gewone zwangerschap. Die duurt gerekend vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie normaal 40 weken. In Nederland ligt de ondergrens om een kind in leven te houden op 24 à 25 weken, afhankelijk van de gesteldheid van de baby. Premature kinderen hebben meer kans op onder meer handicaps en gedrags- en leerproblemen.  

Hoe is het nu?
,,Onze dochter is er goed doorheen gekomen. Natuurlijk is het zo dat als Bobbie gewogen wordt bij het consultatiebureau ze nog wel vergeleken wordt met de groeicurve van premature kinderen. Maar langzamerhand is ze de normale groeicurve binnengekropen.

In ons geval is er niet meer zoveel aan de hand. Het mooie is dat heel veel mensen ons berichten stuurden met verhalen over hun premature baby die nu 21 jaar oud is en ergens wat studeert of zelf kinderen heeft. En dat het vaak weer goed komt. Dankzij al die knappe koppen in het ziekenhuis, dat is belangrijk om te zeggen.’’

‘Onderzoek naar kinderen krijgt het minste geld’

,,Het meeste geld gaat naar onderzoek voor ziektes bij volwassen mannen”, vertelt D66-fractieleider Rob Jetten. ,,En dan naar volwassen vrouwen, en het minste gaat naar onderzoek naar ziektes bij kinderen. Daar moet iets aan gedaan worden.’’

Jetten is ambassadeur voor All4small geworden na een werkbezoek aan het Amalia­ziekenhuis. ,,Aan de ene kant schrok ik van wat ik daar zag, van al die kleine, kwetsbare kindjes met al die slangen en al die andere apparatuur. Tegelijk zag ik ook de enorme toewijding van mensen die er aan het werk waren. Hoe zorg je dat dit soort werk extra aandacht krijgt?’’

Volledig scherm
De Nijmeegse cabaretier Pieter Derks (links) en Tweede Kamerlid Rob Jetten (D66). © Paul Rapp

Wereld Prematurendag
Pieter Derks zei direct ja toen hem werd gevraagd de helpende hand toe te steken voor de stichting All4small. Dat is een onderzoeksfonds, in 2014 opgericht door de afdeling Neonatologie van het Nijmeegse Radboudumc Amalia kinderziekenhuis. Zondag, als het Wereld Prematurendag is, mag hij zich ambassadeur van de stichting noemen. Samen met D66-fractieleider Rob Jetten, die zich óók wil inspannen gelden binnen te halen voor onderzoek naar kinderen die te vroeg zijn geboren en/of kampen met afwijkingen.

,,Artsen vertelden dat het heel moeilijk is geld te krijgen en je daarvoor een stichting als All4small echt nodig hebt, dat je afhankelijk bent van mensen die hun nek willen uitsteken. Hoe mooi is het dat ik als volksvertegenwoordiger een steentje kan bijdragen aan kansen voor kinderen en aandacht voor het Radboudumc in Nijmegen als plek voor baanbrekend onderzoek.

De mensen in het ziekenhuis zijn dag en nacht bezig kinderen te redden en hebben niet de tijd te lobbyen, ik kan zorgen dat Kamerleden al afweten van het bestaan van het kinderziekenhuis in Nijmegen als die mensen daar aankloppen, ze een ingang geven. Ik wil ze helpen door het in Den Haag onder de aandacht te brengen, maar ook door een paar keer per jaar mee te werken aan bijvoorbeeld veilingen, dit soort interviews. En door te zeggen: dit is het bankrekeningnummer.’’

,,Ik dacht aan mooie naaktkalender’’, grapt Derks. ,,Of een stukje zwemmen... Nee, wat ik belangrijk vind is dat het onderzoek dat gedaan wordt niet per se heel concreet tastbare resultaten oplevert. Het is niet sexy, niet iets van ‘we ontwikkelen een apparaat dat over drie jaar alle baby’s kan repareren’. Maar het is fundamenteel onderzoek, en daar kun je veel moeilijker geld voor krijgen. En daarom vind ik het extra belangrijk ze te helpen. Door dat uit te leggen bijvoorbeeld’’

Quote

Mensen zijn dag en nacht bezig kinderen te redden

Rob Jetten, fractieleider D66

Volgens Jetten loopt Nederland met dat fundamenteel onderzoek in de wereld hopeloos achter. ,,We zijn wel inhaalslag aan het maken, maar dan nog: je ziet dat wetenschappers maanden bezig zijn om papierwerk in orde te krijgen voor de aanvraag van een financiering. En je hebt enorm veel concurrentie, het lijkt soms wel een soort talentenjacht met jury’s waar je als wetenschapper aan mee moet doen om geld te krijgen voor fundamenteel onderzoek.’’

Overigens wisten ze van elkaar niet dat ze ambassadeur van All4small zouden worden. Ze wonen op luttele kilometers van elkaar (Derks in Nijmegen, Jetten in Ubbergen), maar kenden elkaar niet. Jetten: ,,We hebben elkaar op wonderlijke wijze weten te ontlopen.’’ 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.