Volledig scherm
PREMIUM
© Foto Joost Hoving

Klimaat

ColumnDe afgelopen meimaand had wat mij betreft gerust een half jaar mogen duren, de klimaatverandering ten spijt. Al die regen en hitte, kwamen mij prima uit. Dat gold vooral voor de topkwaliteit van de meiregen: recht uit de lucht, van een ongekende malsheid, intensiteit, dikdruppeligheid en alles doordringende natheid. Daar kwam nog de vroege avondzwoelte bij, zodat je lang buiten kon zitten om vervolgens de nacht niet onder, maar op de dekens door te brengen. Als ik gelijk heb - wat zelden voorkomt - zijn er dit jaar wat meer zwaluwen en trouwens ook wat meer mussen. Er is dus nog hoop!

Wat ik wil zeggen, is dat de klimaatverandering allerlei onvermoed mooie en lelijke dingen met zich meebrengt: een bijna onmerkbare, maar enigszins dreigende verandering van sfeer, een stille wijziging van de zomerbeleving en een nieuwe manier om de seizoenen te ondergaan. Het is vaak heel mooi, maar ook vaak erg onrustbarend. Ik ken mensen die zeggen dat ze er niks van merken. Maar die merken nooit wat, zelfs hun eigen bestaan niet. Hoe het een paar jaar geleden nog was, zijn ze - als het al is opgevallen - al vergeten. En dat nu alles onheilspellend anders wordt, hebben ze - omdat hun nooit iets opvalt - dat niet in de gaten omdat hun leven zich uitsluitend afspeelt op het schermpje van hun smartphone, maar niet in hun hoofd.

Columns