Kookketel

ColumnEen enkele keer word ik overvallen door een nieuw soort verbazing, die blijkbaar het gevolg is van de technologische revolutie. Ik zie dan het nieuwste van het nieuwste, maar kijk er met een wantrouwende blik en met de ogen van het verleden naar.

Bij het ouder worden nemen veel nieuwe dingen komisch-absurde vormen aan. Neem die televisiereclame voor het allermodernste koffiezetapparaat, een soort computergestuurde kookketel die wifi en internet heeft. Het apparaat wordt in het reclamespotje bediend door een bloedmooie mevrouw van het slag dat nog nooit de binnenkant van een vuilnisemmer heeft geroken. Haar enige probleem is dat ze de smaak van de koffie nog moet bepalen en daar blijkbaar te dom voor is. Dus doet een hoogglanzende mijnheer dat, die vanuit de achtergrond nadert met een smartphone in de hand. Hij stelt met een app de smaak van de koffie in, waarna de computergestuurde kookketel zijn werk begint te doen.

Ik kijk er met mijn nieuwe verbazing en met mijn toenemende gevoel voor het komisch-absurde naar. Ik zie dan wat er van ons mensen is geworden: een genderneutrale, consumentieve robot wiens computergestuurde wereldbeeld uit een hoeveelheid onnozele en overbodige appjes bestaat. Wij hebben onze eigen absurditeiten niet meer in de gaten - wat het hoofdkenmerk van een algemene decadentie is. We lachen er zelfs niet meer om, we beschouwen dit consumptief getreutel als normaal, als het nieuwe geluk, de opperste vervulling, het leven zelf. Met al die apps deleten wij ons verleden, wipen we elke herinnering en tenslotte onszelf helemaal weg. Dit zijn wij! Tenminste, zolang we niet door nog iets ergers worden vervangen.

Columns