Ongedacht

columnEen van de opmerkelijke dingen van mijn ouder worden is dat steeds minder dingen mij interesseren, maar dat de overblijvende interesses veel intensiever worden. Het is net alsof ik geen tijd meer te verliezen heb, wat ook zo is, al sta ik daar zelden bewust bij stil.

Er zijn allerlei dingen die niet meer om mijn aandacht vragen. Er is in mijn hoofd of brein een automatisch selectieproces gaande. Het mag dan zijn dat mijn hersencellen grijzer worden, ik denk meer en ga daar dieper en verder in. Ik denk dat ik alleen nog maar denk over dingen die de moeite van het denken waard zijn, die gedacht moeten zijn voordat ik niet meer kán denken. Erover inzitten doe ik niet. Integendeel. Ik geniet er van. Ik heb het opbeurende gevoel dat het er nu echt op aankomt.

Eindelijk ben ik bevrijd van de dingen die er niet toe doen, ook al maakte ik mij daar vroeger ongelooflijk druk over. Ik heb alle tijd juist omdat ik inderdaad geen tijd meer te verliezen heb.

Quote

Zo reis je overal rond in het besef dat je het eeuwig leven hebt

Van de aanduiding 'bejaard' wilde ik vijf jaar geleden nog niks weten, want ik had nog een heel leven voor mij. Nu vind ik het allemaal prima zolang mijn brein mij niet in de steek laat en het in mijn hoofd geen warboel wordt. Wat ik steeds meer om mij heen zie is dat de moderne ouderdom twee fases kent: die van het genieten en die van het verslijten. Zo reis je overal rond in het besef dat je het eeuwig leven hebt. En zo is het af en uit in het besef dat jou het eeuwig leven toch niet beschoren is.

Zelf zit ik in zoiets als de overgangsfase tussen de twee ouderdommen. Dat is iets precairs, maar ook iets kostbaars. Het komt er nu echt op aan. Dus word ik selectief in hoofd en hart. Tentoonstellingen die de genietende ouderen uit de eerste fase met treinladingen tegelijk bezoeken, laat ik ongezien. Boeken die ik volgens anderen móét opslaan, laat ik ongelezen. Muziek die ik tegen elke prijs moet beluisteren, laat ik ongehoord.

Ik maak heel strikt mijn eigen keuzes dankzij de heilzame eigengereidheid die bij mijn leeftijd hoort. Zo krijgen de belangrijke dingen - kunst, boeken, muziek die juist niet verplicht gezien, gelezen of gehoord moeten worden - alle ruimte. En zo denk ik vastberaden, maar toch onbekommerd aan dingen die anders ongedacht blijven. Heerlijk!

Volledig scherm
Jo Wijnen. © Foto Joost Hoving
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Het (nood)lot
    PREMIUM

    Het (nood)lot

    Over het 'lot' hoor je weinig meer. Over het 'noodlot' nog minder. Dat zijn blijkbaar dingen van de oude Grieken, toen het nog kon gebeuren dat je ongewild en onwetend je vader vermoordde en vervolgens even ongewild en onwetend je moeder trouwde. Het lot schijnt nog wel te bestaan, maar het komt ons moderne mensen niet meer van pas. En als het ons treft, geven we het een andere naam om het minder erg te laten lijken. We geloven liever in de maakbaarheid der dingen die ons voor het lot behoedt.

Columns