Postorderdood

Je houdt het niet voor mogelijk: doodspoeder! Je bestelt het bij de een of andere coöperatie, krijgt het per post thuisgestuurd, neemt het in, en weg ben je! Je kunt het poeder ook op je nachtkastje leggen, voor als het leven je op zeker moment niet meer lekker zit.

Ik kan er jammer genoeg niet anders dan met enig gebrek aan eerbied over schrijven. Met een postorderdood mag je volgens mij gerust lachen, als het kan zelfs huilen van het lachen. Ik bedoel: niks tegen levensbeëindiging als het niet meer anders kan, als er sprake is van ondraaglijk lijden, geestelijke zowel als lichamelijk.

En zelfs als je denkt dat je leven voltooid is (maar wat is voltooid?), mag je gerust om beëindiging vragen van datgene waarover je 'zu Tode betrübt' bent. Maar met dat poeder begint het er waarachtig op te lijken dat de dood een hebbedingetje is. Als je een spaarkaart van de coöperatie hebt, krijg je zelfs een halve portie poeder extra. En bij tien volle kaarten heb je recht op een geheel verzorgde crematie tegen halve prijs, met een komiek die het allemaal aan elkaar praat, een fotograaf die het vastlegt, inclusief twee glazen Liebfraumilch na afloop, speciale korting op het uitstrooien van je as en een handgemaakte urn gratis.

Quote

Nu roetsjt iedereen die het leven heeft voltooid regelrecht de urn of het graf in

Ik zie de gebruiksaanwijzing bij dat poeder al voor me: 'Mocht het innemen niet tot het gewenste resultaat leiden, dan dient u zich - mits aanvullend verzekerd - bij het meest nabij geleden ziekenhuis te melden. Bij eventuele overleving kan op aanvraag een extra dosis poeder worden besteld om alsnog het leven te voltooien. In geval van spijt na het intreden van de dood, aanvaardt de leverancier geen enkele aansprakelijkheid. Gelieve deze gebruiksaanwijzing aandachtig te lezen en dit poeder niet anaal in te nemen. In geval van bewusteloosheid, coma of een bijna-doodervaring: raadpleeg onze website'.

Ik doe er zo cynisch over omdat het allemaal te erg en te absurd is om er kwaad of verdrietig van te worden. Toen enkele jaren geleden de euthanasiewet van kracht werd, hadden sommige bezorgde mensen het nog over een glijdende schaal. Nu roetsjt iedereen die het leven heeft voltooid (en nogmaals: wat is voltooid?) van diezelfde glijdende schaal regelrecht de urn of het graf in. Alsof het leven niks is. Wie weet, is het leven wel niks, zo weinig zelfs dat het maar het beste met een postorderdood kan worden beëindigd.

Columns