Straks krijgen we nog te horen dat ook de eeuwigheid ons niet meer kan bergen

ColumnAls de vooruitgang in hetzelfde tempo voortsnelt zoals in de afgelopen halve eeuw, zijn we over vijftig jaar onszelf niet meer, zijn we iets anders, zijn we mogelijk zelfs de vanzelfsprekende en duurzame oplossing van het probleem dat ‘mens’ heet. 

Jo Wijnen

Jo Wijnen is oud-journalist, publicist en columnist voor De Gelderlander. Al jaren maakt hij ons wekelijks deelgenoot van zijn kijk op het nieuws.
Klik voor eerdere columns

Misschien is dát onze uiteindelijke bestemming: er niet meer zijn omdat we iets hebben bedacht wat beter is dan wijzelf. We vervangen onszelf door robots en kunstmatige intelligentie. Die laten we aan de hand van slimme algoritmes bepalen wie en wat we zijn zodat we zelf niks meer hoeven doen en nergens meer aan hoeven denken.

Zo zetten we onze eigen overbodigheid in gang. Met een beroep op de zogenaamde duurzaamheid leven we van cradle-to-cradle, van de wieg tot de wieg in plaats van de wieg tot het graf. Het probleem is alleen dat tussen de wieg en de wieg vrijwel niks zit dat van enige duur is, dat de naam ‘leven’ en ‘bestaan’ echt verdient.

Dat komt prima uit. Want we zijn met te veel. We zijn met zoveel dat de aarde de grond voor onze stoffelijke overschotten al niet meer beschikbaar heeft. Er is over enige tijd geen plaats meer voor ons, geen ruimte, geen lucht meer om in te ademen, laat staan uit te ademen. 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Columns