Volledig scherm
PREMIUM
© Paul Rapp

‘Vrijheid, blijheid: het is de gevangenis waarin we ons eigen ik hebben opgesloten’

Column Jo WijnenEr zijn problemen waar ik mijlenver van af sta omdat het mijn problemen niet zijn. Neem het drugsgebruik. Ik las dat alarmerende rapport over wat er op dat stuk in Amsterdam gaande is. En over het gegeven dat het gebruik van drugs – althans in Nederland – min of meer normaal wordt gevonden en op geen enkele morele barrière meer stuit. Drugs moeten kunnen!

Intussen gaan we met z’n allen naar de verdommenis, maar ik weet van niks. Ik gebruik geen drugs en heb dat ook nooit gedaan. Ik ben zogezegd brandschoon, al heb ik intussen wel de Europese wijnproductie gaande gehouden en in m’n eentje een hele tabaksplantage aan sigaren opgerookt.

Maar drugs? Nooit van m’n leven. Niet dat ik zo’n goed of welbewust levend mens ben. Om eerlijk te zijn, weet ik zelfs niet eens waaróm ik nooit drugs heb gebruikt. Nu sta ik opeens als een Brave Hendrik aan de goede kant.

Als Nederland straks aan het snuiven, prikken en slikken ten onder gaat – daarbij geholpen door een maffia waar blijkbaar iedereen lid van is – kan ik zeggen dat het niet aan mij ligt. 

Columns